Ήθελα πολύ καιρό να γράψω αυτό το άρθρο, αλλά όλο το ανέβαλλα. Ξεκινούσα, έγραφα, έσβηνα, ξαναέγραφα. Τελικά αποφάσισα να το αφήσω να βγει όπως είναι. Μήνες αφού είχα ολοκληρώσει την […]
Θέλω να σας μιλήσω για τον “Θεριστή τη Νύχτα” όχι ως παρουσίαση, αλλά ως ανάγκη. Χωρίς αποστάσεις και χωρίς φίλτρα. Όχι σαν συγγραφέας που μιλά για το βιβλίο της αλλά […]
Στις 04/10/25 το βράδυ ζήσαμε μια βραδιά που θα μου μείνει αξέχαστη. Η παρουσίαση του «Θεριστή τη Νύχτα» στο βιβλιοπωλείο Γιάφκα είχε από όλα: συγκίνηση, γέλια, ανατριχίλες και κυρίως, αληθινή […]
Το διήγημα κέρδισε το 3ο βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό του συλόγου “Ο Φίλοι της Λιμνοθάλασσας” στο Μεσολόγγι, που έφερε τον τίτλο “Στα μονοπάτια της μνήμης”. Ανοίγω τα μάτια και το […]
Σα τις βυθισμένες άγκυρες του Μίλτου τα όνειρά μου. Σκουριασμένες και τυλιγμένες, στο απαλό χάδι της υποθαλάσσιας χλόης. Σημεία-σημεία καραφλά. Η αλωπεκίαση του βρύου και της λειχήνας. Τα’μαθες; Ένας σκύλος…
Η κάψα του απογεύματος πυρώνει την άσφαλτο, γεννώντας τρεμάμενες μαρμαρυγές που δραπετεύουν προς τα πάνω. Σε περιμένω να σχολάσεις, παρατηρώντας μέσα από το παρμπρίζ τον κόσμο να στροβιλίζεται στο δρόμο,…
Περπατώ παρέα με τις δύο σκυλίτσες μου, στην πρωινή μας βόλτα. Τα βήματα μας οδήγησαν σε ένα ξέφωτο βγαλμένο σαν από πίνακα ζωγραφικής. Γύρω-γύρω δέντρα και στη μέση ένα πλάτωμα…
Ξέρω ότι είναι όνειρο αυτό που βιώνω αλλά είναι τόσο ζωντανό που το νιώθω με κάθε πόρο του κορμιού μου. Λένε ότι τα όνειρα δεν έχουν χρώματα, ότι είναι ασπρόμαυρα…
[…] Κλείστηκα μεσ’ την φυλακή για μια κουβέντα ειρωνικήτον εαυτό μου μια στιγμή να τιμωρήσωκι έκλεισα μέσα μια ζωήγια υπόθεση προσωπική […]*Είμαι εγώ και είμαι καλά! Επιβιώνω μέσα στην δική μου,…
Είναι μέρες τώρα, που τα σύννεφα έχουν σκεπάσει το μικρό σπιτάκι της οδού Ευτυχίας αριθμός 5. Σύννεφα μαύρα, σκοτεινά που θυμίζουν το μαύρο, πυκνό καπνό που βγάζουν τα πλαστικά όταν…
Κάποια φίλη, ταξιδεύτρια κι εκείνης, του διαδικτύου έγραψε, μεταξύ άλλων, στο blog της:"Η μπέσα, φίλε μου, είναι πράγμα ακριβό. Δεν ξέρω από πού κρατάει η σκούφια της, από τα σπλάχνα ποιας…
Η θάλασσα είναι απύθμενη λένε, μα η θάλασσα του χάους και του σκότους έχει πάτο. Κι εγώ τον έφτασα. Δε ζητώ ανέλκυση, ούτε σωσίβιο. Ζητώ συγχώρεση, από την ψυχή μου…