Κάποια φίλη, ταξιδεύτρια κι εκείνης, του διαδικτύου έγραψε, μεταξύ άλλων, στο blog της:

“Η μπέσα, φίλε μου, είναι πράγμα ακριβό. Δεν ξέρω από πού κρατάει η σκούφια της, από τα σπλάχνα ποιας γλώσσας την τραβήξαμε και τη βάλαμε στα δικά μας στόματα. Σημασία δεν έχει η πατρίδα της. Σημασία έχει τι πέρασε η έρημη η λέξη στα δικά μας χώματα. Όλοι έχουμε κι από ‘να σπίτι να της δώσουμε, αλλά τις νύχτες τη διώχνουμε χωστά κι αυτή γυρνάει ουρλιάζοντας σαν το παρατημένο σκυλί. Άλλοτε την ντύνουμε παρδαλούς μανδύες αρχαιοελληνικής προέλευσης και την στέλνουμε στη σκηνή να παίξει τον από μηχανής θεό. Αλλά τούτο το ερμαφρόδιτο φιλότιμο κρατάει λίγο και μετά χάνεται από την ορχήστρα μέχρι την επόμενη παράσταση.”[…]

Αχ βρε “παλικάρι” μου… Η μπέσα έγινε μπαμπέσα και μπαμπέσικα είναι και τα χτυπήματά της. Κάτω από τη ζώνη, να λυθεί το παντελόνι και να γλιστρήσει στα γόνατα. Να σε ξεφτιλίσει και να σε εξαφανίζει.

Άραγε ποιος έχει περισσότερη μπέσα; Ο αλήτης ή ο κλέφτης;

Φτου σου σκουλήκι! Φτου σου παράσιτο μπαμπέση! Ωραία, η δική σου η παράσταση! Χειροκροτώ το μεγαλείο σου, μεγάλε εσύ ερμηνευτή της παπαριάς σου! Σκουλήκι και παράσιτο!

Αλήθεια, τι είναι χειρότερο; Τα σκουλήκια ή τα παράσιτα; Ψηφίζω παράσιτα δαγκωτό! Μακάρι να μπορούσα να δαγκώσω εσένα! Όχι όπως το λέμε “αχ μου’ρχεται να σε δαγκώσω”. Πραγματικά! Να σε δαγκώσω. Να πονέσεις, να ματώσεις. Μόνο τότε, θα νοιώσεις τον πόνο ειλικρινά, παράσιτο! Μόνο τότε!

Φτου σου!!! Χειρότερος από τις κατσαρίδες! Φτου σου, άνθρωπε υπάνθρωπε!

Αναγνωρίζεις μήπως κάτι από σένα στα προαναφερθέντα, σκουλήκι; Βεεεεέβαια! Σαφώς κι αναγνωρίζεις. Έχεις το “γνώθι εις εαυτόν”. Όσο γι’ αυτό… είμαι σίγουρη. Για αυτό, σκουλήκι, γίνεσαι μέρα με τη μέρα χειρότερος. Γι’ αυτό! Φτύσε τα μούτρα σου, να μην σε ματιάσεις!

ΦΤΟΥ ΣΟΥ!!!!!