Δεν το διαβάζεις, το λύνεις!

Παράξενες Εικόνες του Uketsu από εκδόσεις Πατάκη. Μόλις το τελείωσα  ‒για δεύτερη φορά‒ και έχω ενθουσιαστεί. Το διάβασα πρώτη φορά πριν από μερικές μέρες και, από τη λαχτάρα μου να δω πού θα καταλήξει, προφανώς προσπέρασα ή δεν έδωσα τη σημασία που έπρεπε σε ουσιώδη στοιχεία. Οπότε, μόλις το τελείωσα, διάβασα κάτι άλλο για αποσυμφόρηση και αμέσως μετά το ξανάπιασα από την αρχή. Και πιστέψτε με, είναι από εκείνα τα βιβλία που στη δεύτερη ανάγνωση διαβάζεις σχεδόν ένα διαφορετικό βιβλίο, γιατί τώρα ξέρεις πού πρέπει να κοιτάξεις.

Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω ακριβώς. Πρόκειται για ένα λαβυρινθώδες μυθιστόρημα μυστηρίου και γρίφων. Ό,τι πιο ευφάνταστο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Ξέρετε εκείνα τα παλιά, μεσαιωνικά γραφεία που ήταν έπιπλα/γρίφοι από μόνα τους. Που έβρισκες ένα κρυφό συρτάρι, που έκρυβε μια κλειδαριά, την ξεκλείδωνες κι από πίσω εμφανιζόταν μια δεύτερη κλειδαριά. Την ξεκλείδωνες κι εκείνη και έβρισκες μια τρίτη. Και συνέχιζες έτσι, όλο και πιο βαθιά μέσα στο έπιπλο, μέχρι να φτάσεις επιτέλους στο κρυμμένο μυστικό.

Αυτό ακριβώς κάνει ο Uketsu στις Παράξενες Εικόνες!

Σου δίνει έναν γρίφο. Αρχίζεις να βάζεις τα κομμάτια στη θέση τους και πάνω που νομίζεις ότι κατάλαβες συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις καταλάβει απολύτως τίποτα. Διότι η λύση αυτού του γρίφου ξεκλειδώνει έναν δεύτερο. Κι εκείνος έναν τρίτο. Και το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχουν εικόνες, σκίτσα, σχεδιαγράμματα που δεν είναι απλή εικονογράφηση αλλά στοιχεία! Είναι μέρος του μυστηρίου.

Το λάτρεψα αυτό. Που δεν σε αφήνει να επαναπαυτείς και να περιμένεις πότε θα δεήσει ο συγγραφέας να σου εξηγήσει τι συνέβη. Σε βάζει μέσα στο παιχνίδι. Σε κάνει να ψάχνεις μαζί του. Να κάνεις υποθέσεις. Και τελικά να βλέπεις κάθε σου υπόθεση να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Κάποιοι το χαρακτήρισαν μυθιστόρημα τρόμου. Παρότι έχει σκοτεινές και αρκετά ανατριχιαστικές στιγμές, προσωπικά δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω επ’ ουδενί τρομακτικό. Για μένα είναι περισσότερο μια μίξη μυστηρίου, crime και puzzle. Και ο πραγματικός τρόμος του δεν βρίσκεται τόσο σε αυτό που βλέπεις, όσο στη στιγμή που καταλαβαίνεις τι ακριβώς έβλεπες τόση ώρα χωρίς να το έχεις αντιληφθεί.

Το Παράξενες Εικόνες δεν είναι υψηλή λογοτεχνία. Δεν είναι ένα βιβλίο που θα το θυμάστε για τη γλώσσα του ή για το βάθος των χαρακτήρων του. Η γραφή είναι απλή, άμεση, σχεδόν διεκπεραιωτική σε κάποια σημεία.

Αλλά ως σύλληψη και ως εκτέλεση; Του βγάζω το καπέλο του Uketsu,  γιατί το ωραίο με τις Παράξενες Εικόνες είναι ότι ο συγγραφέας δεν έχει κρύψει την αλήθεια. Την έχει σπείρει σε κομμάτια σε όλο το βιβλίο. Απλώς, όταν μου έδειξε, δεν ήξερα ακόμη πώς να την κοιτάξω.

Να το διαβάσετε χθες! Θα το βρείτε εδώ

Κι εδώ η παρουσίαση του βιβλίου στο YouTube.

*Η φωτογραφία είναι δημιουργία Τ.Ν.