Τρεις συγγραφείς στο στόχαστρο

Νέο Εν ριπή μολυβιού σήμερα και στο… στόχαστρο μπήκαν δύο νέοι συγγραφείς και μία βετεράνος! Όλοι Έλληνες και όλοι πολύ πολύ αγαπημένοι!

Ο λόγος, φυσικά, για τη μία και μοναδική (ανάβουν φώτα, βαράνε τύμπανα) Έλενα Χουσνή και τη νέα της συλλογή διηγημάτων Σφεντόνα, αλλά και για δύο νεόκοπους συγγραφείς που έχουν ήδη κερδίσει το αναγνωστικό κοινό: τον Γιώργο Σύρμα με το REC και τον Μίλτο Μπασδέκη με τη Ρομφαία Θανάτου.

Δεν θα πω τίποτα παραπάνω. Περνάω κατευθείαν στα βιβλία και στα σχόλιά μου γι’ αυτά. Άλλωστε, νομίζω πως θα γίνει πολύ γρήγορα φανερό ότι αυτή τη φορά έχουμε χτυπήσει διάνα! Τα αγάπησα και τα τρία!

ΣΦΕΝΤΟΝΑ, της Έλενας Χουσνή, από εκδόσεις Κύφαντα

Δεκαέξι ιστορίες και μέσα τους άνθρωποι πληγωμένοι, ξεχασμένοι και αποκλεισμένοι. Ανθρωποι που αγαπούν αλλά δεν αγαπιούνται, φοβούνται, εκδικούνται, ζουν ή απλώς επιβιώνουν. Πρόσφυγες, παιδιά, μοναχικοί, περιθωριοποιημένοι, αλλά και απολύτως “κανονικοί” άνθρωποι που κρύβουν πίσω από αυτήν την κανονικότητά, ό,τι πιο σκοτεινό μπορεί να γεννήσει ο ανθρώπινος νους. Η Έλενα γράφει για μια ακόμη φορά, αιχμηρά, με κοινωνική ματιά, χωρίς να μετατρέπει τη λογοτεχνία σε κήρυγμα. Κι αυτό είναι που μετρά περισσότερο για εμένα. Δεν μας ζητά να λυπηθούμε τους ήρωές της αλλά, με τον τρόπο της, μας αναγκάζει να τους “δούμε”. Και τότε μόνο καταλαβαίνουμε τον τίτλο της συλλογής: Σφεντόνα! Η Σφεντόνα της Έλενας Χουσνή δεν σημαδεύει τους αδύναμους. Σημαδεύει εμάς τους υπόλοιπους, που μάθαμε να τους προσπερνάμε.

REC, του Γιώργου Σύρμα, από εκδόσεις Ίκαρος

Το συγγραφικό ντεμπούτο του Γιώργου Σύρμα σε κάνει να ξεχάσεις ότι διαβάζεις το πρώτο του μυθιστόρημα. Έχει καταφέρει να στήσει ένα σύγχρονο αστικό νουάρ με γερή πλοκή, καλοδουλεμένους χαρακτήρες και μια Αθήνα που αναπνέει μαζί τους ως συμπρωταγωνιστής. Κι ενώ στον πυρήνα υπάρχει ένα έγκλημα, το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται στην εξουσία και την κατάχρησή της, στις έμφυλες σχέσεις, στην ενοχή, στην απώλεια, στην ανάγκη του ανθρώπου να μιλήσει και να ακουστεί. Ιδιαίτερα ευφυή βρήκα τη χρήση των ηχογραφήσεων, οι οποίες λειτούργησαν εξαιρετικά ως αφηγηματικό εργαλείο. Θα μπορούσε θεωρώ να είναι λίγο μικρότερο στην έκτασή του, όμως η ένσταση αυτή είναι πολύ μικρή μπροστά σε ένα εξαιρετικά δυνατό, ώριμο και κυρίως βαθιά ανθρώπινο πρώτο μυθιστόρημα.

ΡΟΜΦΑΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ, του Μίλτου Μπασδέκη, από εκδόσεις Κύφαντα

Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα που πατά γερά στο αστυνομικό μυστήριο, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτό. Πίσω από την έρευνα και την αναζήτηση της αλήθειας, ξεδιπλώνονται ανθρώπινες αδυναμίες, μυστικά και σκοτεινά κίνητρα. Η ιστορία διατηρεί το ενδιαφέρον με τις ανατροπές της και με μια αίσθηση απειλής που υποβόσκει σχεδόν σε όλη την ανάγνωση. Ο Μίλτος χτίζει σταδιακά την πλοκή του, αφήνοντας πίσω ψίχουλα για να τα ακολουθήσει ο αναγνώστης. Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι τίποτα από την αρχή τίποτα δεν είναι σίγουρο και βέβαιο και ότι οι χαρακτήρες δεν χωρίζονται εύκολα σε “καλούς” και “κακούς”. Η Ρομφαία Θανάτου είναι ένα σκοτεινό και καλοστημένο μυθιστόρημα, που σε προκαλεί να ψάχνεις συνεχώς πίσω από το προφανές.

Καλές αναγνώσεις!