Mετά από πολλά χρόνια με αυτά τα συμπαθητικά τετράποδα, νομίζω πως έχω αρκετή εμπειρία (#Νοοοτ). Όχι για να σας διδάξω πώς να ζείτε με γάτες, αλλά για να σας προειδοποιήσω, ιδίως τους νεόκοπους γατογονείς:
Μόλις μια γάτα μπει στο σπίτι σας – συνήθως με πονηριά, ξεκινά να ισχύει ένας άγραφος κανονισμός συμβίωσης. Δεν θα τον δείτε ποτέ γραμμένο, δεν θα τον υπογράψετε, ούτε θα συμφωνήσετε μαζί του, αλλά θα μάθετε να τον τηρείτε πιστά για όλη τη ζωή σας ή της γάτας σας.
Α και μιας και ανέφερα τη «γάτα σας», πρέπει εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι πάρα πολύ βασικό: Δεν έχετε εσείς τη γάτα. Η γάτα έχει εσάς. Εσείς απλά έχετε το μετρητό ή την κάρτα για τα ψώνια και φυσικά ξέρετε να ανοίγετε κονσέρβες με νοστιμότατο πατεδάκι κοτόπουλο (και πολύ σας είναι).
Και αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό, ας δούμε ένα ένα τα άρθρα του κανονισμού για τη συμβίωση με γάτες.

Το σπίτι ανήκει στη γάτα.

Ο καναπές ανήκει στη γάτα.

Το κρεβάτι ανήκει στη γάτα.

Η πολυθρόνα ανήκει στη γάτα.

Το μαξιλάρι σας ανήκει στη γάτα.

Το κουτί που μόλις αδειάσατε ανήκει στη γάτα.

Η σακούλα που αφήσατε κάτω για δύο δευτερόλεπτα ανήκει στη γάτα.

Το κεφάλι σας ανήκει στη γάτα.

Η πλάτη σας ανήκει στη γάτα.

Το στέρνο σας ανήκει στη γάτα.

Εσείς διατηρείτε δικαίωμα προσωρινής διαμονής στον χώρο, με την προϋπόθεση να μην ενοχλείτε.

Η θεωρία “ένα διπλό κρεβάτι έχει σχεδιαστεί για δύο ανθρώπους” είναι ψευδής και είναι μια θεωρία που προφανώς διατυπώθηκε από άνθρωπο χωρίς γάτες, άρα δεν λαμβάνεται υπόψιν.

Με μία γάτα, ο διαθέσιμος χώρος σας στο κρεβάτι περιορίζεται.

Με δύο, αρχίζετε να κοιμάστε διαγώνια.

Με τρεις γάτες, αναπτύσσετε τεχνικές ύπνου που θα ενδιέφεραν ακόμα και τη NASA.

Με επτά γάτες, δεν κοιμάστε. Απλώς βρίσκετε μια γωνιά που έχει μείνει ελεύθερη.

Κι αν μέσα στη νύχτα μουδιάσει το πόδι σας, δεν αλλάζετε θέση. Κάνετε υπομονή. Γιατί πάνω στο πόδι κοιμάται μια γάτα και υπάρχει ένας άγραφος, παγκόσμιος νόμος που λέει ότι “δεν ξεβολεύουμε ποτέ γάτα που κοιμάται”. Ακόμα κι αν χρειαστεί να ακρωτηριάσουμε κάποιο μέλος σας!

Τι είναι αυτό;

Μια κλειστή πόρτα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων της γάτας.

Αν την κλείσετε έξω από ένα δωμάτιο, θα απαιτήσει να μπει.

Αν της ανοίξετε, θα κοιτάξει μέσα.

Μετά θα κοιτάξει εσάς.

Μετά πάλι μέσα.

Και θα φύγει.

Δεν ήθελε να μπει.

Ήθελε να ξέρει ότι μπορεί.

Καταργείται.

Θα κάνετε μπάνιο υπό επιτήρηση.

Θα πηγαίνετε στην τουαλέτα υπό επιτήρηση.

Θα κάνετε το μακιγιάζ σας υπό επιτήρηση.

Θα ντύνεστε υπό επιτήρηση.

Θα δουλεύετε υπό επιτήρηση.

Κάποια στιγμή θα καταλάβετε ότι μιλάτε δυνατά στη γάτα σας και της εξηγείτε τι κάνετε.

«Πρέπει να σηκωθώ τώρα».

«Θα γυρίσω σε δύο λεπτά».

«Όχι, αυτό δεν τρώγεται».

«Σε παρακαλώ, κατέβα από εκεί».

Αυτό το τελευταίο δεν έχει δουλέψει ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Θα αγοράσετε ένα υπέροχο κρεβατάκι.

Δεν θα κοιμηθεί εκεί.

Θα αγοράσετε ένα δεύτερο, ακριβότερο.

Δεν θα κοιμηθεί ούτε εκεί.

Θα αγοράσετε ονυχοδρόμια, μαξιλάρια, φωλιές, κουβέρτες και παιχνίδια που έχουν σχεδιάσει ειδικοί στη συμπεριφορά των γατών.

Η γάτα όμως θα διαλέξει το κουτί της συσκευασίας.

Αποδεχτείτε το.

Θα γλιτώσετε χρόνο.

Όταν το χαλάσει πηγαίνετε απευθείας στο σούπερ μάρκετ και μαζέψτε μια άδεια κούτα.

Θα γλιτώσετε χρήμα.

Η γάτα δεν πεινάει απλώς.

Η γάτα βρίσκεται μονίμως μια μπουκιά πριν την λιμοκτονία.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει.

Μπορεί να έχει φάει πριν από τέσσερα λεπτά.

Δεν έχει σημασία.

Θα σταθεί μπροστά στο μπολ και θα σας κοιτάξει λες και έχει να φάει από την εποχή της κυβέρνησης Τρικούπη.

Με επτά γάτες, τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα.

Κάποια θα φάει το δικό της.

Κάποια θα θέλει του διπλανού.

Κάποια θα αποφασίσει ότι σήμερα δεν της αρέσει αυτό που λάτρευε χθες.

Και κάποια θα περιμένει απλώς να γυρίσετε την πλάτη σας για να κάνει ντου από παντού

Κάποια στιγμή απλά σταματάτε να τις πολεμάτε.

Δεν υπάρχουν τρίχες πάνω στα ρούχα σας. Πλέον οι τρίχες είναι μέρος του υφάσματος.

Θα βρίσκετε τρίχες στον καναπέ, στο κρεβάτι, στις πετσέτες, στον καφέ, στα βιβλία, μέσα στην τσάντα σας και πάνω σε ρούχα που μόλις βγάλατε από την ντουλάπα.

Μην ψάχνετε πώς μπήκαν εκεί.

Υπάρχουν ερωτήματα που η ανθρωπότητα δεν είναι ακόμη έτοιμη να απαντήσει.

Το πληκτρολόγιο είναι κρεβάτι.

Το ποντίκι είναι παιχνίδι.

Η οθόνη είναι εμπόδιο ανάμεσα στη γάτα και στο πρόσωπό σας.

Το σημαντικό τηλεφώνημα είναι πάντα η κατάλληλη στιγμή για να αρχίσει κάποια να ουρλιάζει χωρίς λόγο ή για να τσακωθούν τα δύο σου κορίτσια ξαφνικά, επίσης χωρίς προφανή αιτία.

Η τηλεδιάσκεψη είναι ευκαιρία για κοινωνικοποίηση. Οι γάτες, κατά βάθος, είναι κοινωνικά ζώα και θέλουν πάντα να γνωρίζουν νέα πρόσωπα. Συνήθως περνούν μπροστά από την κάμερα ή δείχνουν σε αυτήν μέρη της ανατομίας τους που κανείς δεν ήθελε να δει.

Και, εννοείται, πως το έγγραφο που χρειάζεστε επειγόντως είναι πάντα αυτό πάνω στο οποίο αποφάσισε να ξαπλώσει η γάτα.

Θα πείτε: «Μη».

Θα σας κοιτάξει.

Θα ξαναπείτε: «Μη!»

Θα συνεχίσει να σας κοιτάζει.

Θα πείτε: «Κατέβα κάτω».

Θα κάνει τα δικά της.

Σύντομα θα καταλάβετε ότι δεν πρόκειται για επιβολή πειθαρχίας αλλά για διαπραγμάτευση. Μόνο που το άλλο μέρος δεν αναγνωρίζει ούτε την εξουσία σας, ούτε τη γλώσσα σας, ούτε καν το δικαίωμά σας να συμμετέχετε στη συζήτηση. Με λίγα λόγια σας αγνοεί εντελώς!

Με αυτά και μ’ αυτά, έρχεται η στιγμή που χωρίς να καταλάβετε, θα αρχίσετε να προσαρμόζετε τη ζωή σας γύρω τους.

Θα αφήσετε μια κουβέρτα εκεί επειδή “τους αρέσει”.

Δεν θα μετακινήσετε ένα κουτί επειδή “παίζουν”.

Θα αγοράσετε ένα φυτό και θα αναρωτηθείτε αν είναι ασφαλές για τις γάτες.

Θα φύγετε από το σπίτι και πριν κλείσετε την πόρτα θα κάνετε καταμέτρηση.

Μία.

Δύο.

Τρεις.

Τέσσερις.

Πέντε.

Έξι.

…

Και όταν τελικά τη βρείτε να κοιμάται ήσυχα μέσα σε μια ντουλάπα ή σε κάποιο ράφι, στρυμωγμένη μεταξύ Καζαντζάκη και Φίτσεκ, θα νιώσετε την ανακούφιση ανθρώπου που μόλις γλίτωσε από σίγουρο θάνατο.

Κάπως έτσι, λοιπόν, χάνεται η εξουσία.

Όχι απότομα.

Όχι βίαια.

Αλλά σιγά σιγά και με σύστημα.

Ένα μπολάκι εδώ, ένα κρεβατάκι εκεί, ένα «εντάξει, κάτσε πάνω μου κι ας μην νιώθω πια το αριστερό μου πόδι. Έχω και δεύτερο».

Μέχρι που μια μέρα κοιτάζετε γύρω σας και συνειδητοποιείτε ότι συγκατοικείτε με επτά μικρούς, χνουδωτούς δικτάτορες που θεωρούν αυτονόητο ότι υπάρχετε αποκλειστικά για την εξυπηρέτησή τους.

Και το χειρότερο; Έχουν δίκιο.

Γιατί, μεταξύ μας τώρα, δεν έχασα ποτέ την εξουσία στο σπίτι μου. Την παρέδωσα οικειοθελώς.

Και θα το ξανάκανα ευχαρίστως!