Η εμμονή του ανείπωτου

Η Ειρήνη Βαρδάκη επιστρέφει με το δέκα το καλό! Ο λόγος για Το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ, το δέκατο μυθιστόρημά της, με το οποίο γυρίζει στα γνώριμα για εκείνη εδάφη, του ψυχολογικού θρίλερ. Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα βιβλία της. Αυτή τη φορά η Ειρήνη χτίζει την ένταση βάζοντας θεμέλια περισσότερο πάνω στην έλλειψη παρά στην αποκάλυψη.

Και είναι αυτό ακριβώς που μου αρέσει στην Ειρήνη Βαρδάκη. Ότι τολμά να διαφοροποιηθεί και να προκαλέσει τον ίδιο της τον εαυτό. Το είδαμε δα αυτό και στη Ζώνη 5 – το οποίο λάτρεψα και εξακολουθώ και λατρεύω.

Το βιβλίο εστιάζει σε κάτι που παρασιτοβιεί στις ψυχές των ηρώων της· στην επιθυμία που έμεινε ανοιχτή, στην αλήθεια που υπήρχε μπροστά στα μάτια όλων αλλά κανείς δεν μπόρεσε να διαβάσει και στην εμμονή που δεν είναι κραυγαλέα, αλλά απλώνεται αργά και σταθερά μέσα τους .

Ο Ζοέλ, συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων σε δημιουργικό αδιέξοδο, είναι ένας άνθρωπος που χρειάζεται κίνητρο για να ξανασυνδεθεί με τον εαυτό του. Η Κλοέ, μπαίνει στη ζωή του ξαφνικά και μοιραία. Η σχέση τους δεν χαρακτηρίζεται εύκολα· δεν είναι καθαρόαιμη έλξη, δεν είναι παιχνίδι εξουσίας, δεν είναι απειλή. Είναι όλα αυτά μαζί, μπερδεμένα, επικίνδυνα και γι’ αυτό – αφηγηματικά μιλώντας, εξαιρετικά ενδιαφέροντα.

Το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου είναι ότι μετατρέπει το ανεκπλήρωτο σε μηχανισμό τρόμου. Το φιλί του τίτλου ακούγεται ρομαντικό μα κρύβει κάτι το σκοτεινό. Μια πράξη που δεν ολοκληρώθηκε και επιστρέφει ως εκκρεμότητα. Και όλοι γνωρίζουμε πς οι εκκρεμότητες, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στη ζωή, είναι πολλές φορές πιο επικίνδυνες κι από τα ίδια τα γεγονότα.

Όσοι την παρακολουθούμε στα τόσα χρόνια της συγγραφικής της πορείας, γνωρίζουμε πως η Ειρήνη ξέρει πάρα πολύ καλά να κινείται στο έδαφος της ψυχολογικής έντασης. Δεν την ενδιαφέρει μόνο ποιος έκανε τι, αλλά τι συμβαίνει στον άνθρωπο όταν αρχίζει να βυθίζεται στη δική του εκδοχή της πραγματικότητας. Ε, αυτό λοιπόν είναι και το πιο γοητευτικό παιχνίδι του μυθιστορήματος. Ο αναγνώστης καλείται να τις αναγνωρίσει μέσα από παραμορφωτικό καθρέφτη θαρρείς, σιωπές, μισές κινήσεις, λόγια και βλέμματα που δεν μπορείς ποτέ να πεις αν είναι αθώα ή όχι.

Το βιβλίο αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τις ανατροπές, όμως η ουσία του δεν βρίσκεται σε αυτές. Βρίσκεται στην αίσθηση ότι κάθε άνθρωπος κουβαλά μια κρυφή αφήγηση για τον εαυτό του, και πως κάποια στιγμή αυτή η αφήγηση μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνη από την ίδια την αλήθεια. Κατά την άποψή μου αυτό είναι το μεγαλύτερο ατού του βιβλίου· ό,τι εστιάζει δηλαδή στην ψυχική παγίδα της εμμονής και στο πώς το ανείπωτο μπορεί να γίνει πιο θορυβώδες από οποιαδήποτε ομολογία.

Κλείνοντας, Το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ δεν είναι απλώς μια στιγμή που πέρασε και χάθηκε αλλά είναι το κέντρο μιας απουσίας γύρω από το οποίο οργανώνεται ολόκληρη η ιστορία. Και η Ειρήνη την αφήνει να αιμορραγεί και να μας θυμίζει ότι σε ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται πάντα εντός μας και περιμένει…

Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Θα το βρείτε εδώ.

*Η κριτική δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο διαδικτυακό περιοδικό fractalart.gr.

**H φωτογραφία είναι δημιουργία προγράμματος Τ.Ν.