Λένε πως η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Στη λογοτεχνία, όμως, ξέρουμε πως όσο κι αν κρυώσει, δεν παύει ποτέ να καίει εκείνον που αποφασίζει να τη σερβίρει. Και Το Ξεκαθάρισμα του Τειρεσία Λυγερού μας το υπενθυμίζει με τρόπο γρήγορο, αιχμηρό και απόλυτα αποτελεσματικό.

Πρόκειται για ένα γρήγορο και καλοδουλεμένο νουάρ μυθιστόρημα, όπου κάθε κεφάλαιο μοιάζει να έχει σκοπό να σε κάνει να διαβάσεις το επόμενο. Δεν υπάρχουν φλύαρες περιγραφές, περιττές σκηνές ή αφηγηματικές παρεκβάσεις. Αντίθετα, η ιστορία κινείται με τέτοια ταχύτητα, ώστε η μία σκηνή διαδέχεται την άλλη χωρίς να κάνει καμία κοιλιά. Κάθε νέα αποκάλυψη ανατρέπει όσα πίστευες μέχρι εκείνη τη στιγμή και μετακινεί διαρκώς το έδαφος κάτω από τα πόδια σου.

Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκεται η εκδίκηση. Ένα θέμα που, ως γνωστόν, με γοητεύει ιδιαίτερα ως αρχέγονος ανθρώπινος μηχανισμός. Ο συγγραφέας όμως δεν τη χρησιμοποιεί απλώς ως κίνητρο για το έγκλημα αλλά τη μετατρέπει σε εφαλτήριο για την αφήγηση και, ταυτόχρονα, σε κιάλι μέσα από το οποίο παρατηρεί τις ανθρώπινες σχέσεις, τις εμμονές και τις συνέπειες των επιλογών. Παράλληλα, φωτίζει έναν ακαδημαϊκό κόσμο όπου η ματαιοδοξία, η εξουσία και η διαπλοκή έχουν διαβρώσει την ίδια τη γνώση.

Ιδιαίτερα απόλαυσα τον τρόπο με τον οποίο ξεκινά το βιβλίο. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες δημιουργείται η αίσθηση ότι κάτι μεγαλύτερο κρύβεται πίσω από όσα βλέπουμε. Παράλληλα, μικρές δόσεις χιούμορ εμφανίζονται στα κατάλληλα σημεία, αποφορτίζοντας την ένταση χωρίς να υπονομεύουν την ατμόσφαιρα. Είναι μια ισορροπία δύσκολη και εδώ λειτουργεί αποτελεσματικά.

Αυτό που εκτίμησα επίσης είναι η οικονομία της γραφής. Ο συγγραφέας δεν επενδύει στη φρίκη του εγκλήματος, αλλά στις συνέπειές του και στους ανθρώπους που αυτό παρασύρει. Οι εξηγήσεις δίνονται χωρίς να πλατειάζουν. Η αφήγηση παραμένει προσηλωμένη στην ουσία, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τον γρήγορο ρυθμό του βιβλίου.

Αν είχα μία μόνο επιφύλαξη, αυτή αφορά ακριβώς την ίδια αυτή επιλογή. Σε ορισμένα σημεία θα ήθελα λίγη περισσότερη ανάπτυξη. Μερικές σκηνές, κάποιες ψυχολογικές αποχρώσεις ή λίγες ακόμη λογοτεχνικές «ανάσες» θα μπορούσαν, κατά τη γνώμη μου, να προσδώσουν μεγαλύτερο βάθος χωρίς να θυσιάσουν τον ρυθμό. Η γραφή κινείται συνειδητά προς το hard-boiled ύφος, κάτι που ασφαλώς εξυπηρετεί την ιστορία, όμως προσωπικά θα ήθελα να αφήνει λίγο περισσότερο χώρο στις εικόνες και στα συναισθήματα να αναπνεύσουν. Παρ’ όλα αυτά, όταν έκλεισα το βιβλίο, δεν αισθάνθηκα ότι τελείωσε. Για ώρες μετά συνέχισα να το σκέφτομαι.

Εν κατακλείδι, Tο Ξεκαθάρισμα είναι ένα μυθιστόρημα που δεν επενδύει στην ποσότητα αλλά στην ένταση. Διαβάζεται σχεδόν μονορούφι, όμως αφήνει πίσω του πολύ μεγαλύτερο αποτύπωμα από αυτό που προδίδει ο όγκος του. Για όσους αγαπούν τα γρήγορα και ανατρεπτικά αστυνομικά μυθιστορήματα, αποτελεί μια επιλογή που δύσκολα θα τους απογοητεύσει.

Βρείτε το εδώ και καλή ανάγνωση.

* H φωτογραφία είναι δημιουργία Τ.Ν.