
Το βιβλίο που δεν τελείωσα δεν μου χρωστάει εξηγήσεις. Ούτε εγώ σ’ αυτό.
12 Νοεμβρίου, 2026
Book Review: ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ, της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΣΑΜΠΑ, από εκδόσεις ΝΙΚΑΣ
15 Νοεμβρίου, 2026
Από τα τρία βιβλία που διάβασα, για το ένα ήξερα από πριν ότι θα με τρομάξει. Για το πόσο θα με τρόμαζαν τα τζιτζίκια, πάλι, δεν με είχε προειδοποιήσει κανείς. Ούτε περίμενα να βρω τον Πλάτωνα μπλεγμένο σε αστυνομική έρευνα ή να φτάσω να αγωνιώ για την τύχη μιας πληρωμένης δολοφόνου. Ας τα πάρω όμως με τη σειρά.
Συλλέκτης Ψυχών, της Ελευθερίας Μεταξά (εκδ. Μίνωας)
Τι δουλειά έχει ο Πλάτωνας σε μια έρευνα του Μάνου Βαρσάμη και της Έλσας Γληνού; Στον “Συλλέκτη ψυχών” της Ελευθερίας Μεταξά έχει και μάλιστα περισσότερη απ’ όση θα περιμέναμε. Το εύρημα της πλατωνικής θεωρίας περί ψυχής είναι, πιστεύω, εξαιρετικό. Και το γεγονός ότι την θεωρία αυτή την βάζει στο μυαλό ενός παιδιού, το μετατρέπει αυτομάτως στο πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου. Τα δύσκολα φυσικά αρχίζουν όταν το παιδί αρχίζει να εφαρμόζει όσα, νομίζει πως, έχει μάθει.
Η Ελευθερία μας δίνει μια υπέροχη εικόνα της Μόρνας του 1967. Οι ιστορίες που λένε οι χωριανοί για τον τόπο τους, οι δεισιδαιμονίες και οι τοπικές δοξασίες αποκτούν άλλο ενδιαφέρον όταν τις ακούς από το στόμα του μικρού. Εδώ είναι που έχει πετύχει εξαιρετικά το ψυχολογικό κομμάτι του θρίλερ. Στο πως δέχεται, αφομοιώνει και διαχειρίζεται ο κάθε ήρωας τα όσα συμβαίνουν. Όσο για το αστυνομικό κομμάτι, έχουμε ένα εξαιρετικό, όπως πάντα άλλωστε, μυστήριο που καλούνται να λύσουν ο Μάνος και η Έλσα, παρέα με τον Λαπά, εεε Λάπα εννοούσα!
Πολύ το ευχαριστήθηκα και αυτό.
Ο Μεσημεράς, του Ηλία Φουντούλη (εκδ. Κλειδάριθμος)
Ο Προσπαθήστε να πείσετε ένα παιδί να κοιμηθεί μεσημέρι καλοκαιριάτικα, με τους φίλους του έξω να το περιμένουν. Μια λύση, φυσικά, είναι ο Μεσημεράς, που παίρνει τα “κακά παιδιά” . Ο Ηλίας Φουντούλης παίρνει αυτή την παλιά φοβέρα στα σοβαρά και μας πηγαίνει σ’ ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας το καλοκαίρι του 1993. Τα παιδιά της παρέας του έχουν πια μεγαλώσει αρκετά για να πιστεύουν σε τέτοια. Κι αυτό είναι το μεγάλο τους λάθος.
Το βιβλίο ξεκινάει εξαιρετικά δυνατά. Ύστερα, μπαίνοντας στα κεφάλαια της γνωριμίας με τους ήρωες, πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται “σίγουρα είναι τρόμου”; Κι αυτό γιατί ως τη μέση περίπου του βιβλίου, διαβάζεις ένα -φανταστικό ομολογουμένως- χρονογράφημα των παιδικών μας χρόνων και καταβυθίζεσαι βαθιά στην ψυχοσύνθεση του κάθε ήρωα. Από τη μέσω όμως και πέρα, το βιβλίο γκαζώνει κι αρχίζουν οι… επαφές τρίτου τύπου με τον Μεσημερά, που όχι απλά σε αποζημιώνουν, αλλά σε κρατούν στην τσίτα μέχρι το τέλος. Προσωπικά, ακόμα και τα τζιτζίκια, που μέχρι πρότινος λάτρευα να τα ακούω, με έκαναν να θέλω να μαζευτώ στο “καβούκι” μου.
4 αστεράκια από εμένα στο goodreads αλλά σκέφτομαι πως αν το βιβλίο είχε συστηθεί ως “θρίλερ με στοιχεία τρόμου” αντί για σκέτο “τρόμου”, θα του έδινα ανετότατα και το πέμπτο αστέρι. Όπως και να έχει πάντως, είναι φανταστικό.
Αστεροειδής 114, της Ζωής-Ραφαέλλας Βέργου (εκδ. Κύφαντα)
Ο αστεροειδής με τον αριθμό 114 έχει όνομα. Λέγεται Κασσάνδρα. Κασσάνδρα λέγεται και η πληρωμένη δολοφόνος που μας συστήνει η Ζωή‑Ραφαέλλα Βέργου στο πρώτο της μυθιστόρημα, τον “Αστεροειδή 114”. Εκπληκτικό εύρημα ο τίτλος, κατά τη γνώμη μου.
Αν και πρωτοεμφανιζόμενη, η Ζωή στήνει μια εξαιρετική αστυνομική ιστορία στον χώρο της τέχνης. Η πλοκή τρέχει, η ένταση ανεβαίνει, αφήνουν όμως χώρο και για το συναίσθημα, καθώς η συγγραφέας καταπιάνεται με θέματα όπως η εκδίκηση και η συγχώρεση. Η γραφή της είναι απλή αλλά κοφτερή και ταιριάζει πολύ στην Κασσάνδρα, μια γυναίκα που κάνει με αδιανόητη ψυχραιμία την δουλεία αυτή.
Αυτό που κατάφερε η Ζωή ήταν να με κάνει να αλλάξω γνώμη για την Κασσάνδρα. Ενώ στην αρχή την κοιτούσα με “μισό μάτι” κατέληξα στο τέλος να ανησυχώ για το τι θα της συμβεί. Και να πεις ότι μου έδωσε λόγους για να την εμπιστεύομαι; Κάθε άλλο!
