
Ανάμεσα στη μυθοπλασία και την αλήθεια
11 Νοεμβρίου, 2026
✍️Εν ριπή μολυβιού: Τρεις Έλληνες συγγραφείς, τρία υπέροχα βιβλία
13 Νοεμβρίου, 2026
Γίνεται κάθε τόσο θέμα στις βιβλιομάδες του Facebook, σχετικά με τα βιβλία που εγκαταλείπουμε και την άβολη, σχεδόν ενοχική σχέση των αναγνωστών με αυτά.
Θεωρώ ότι για κάθε ένα βιβλίο που διαβάζουμε με λαχτάρα υπάρχει ένα αντίστοιχο που μένει στο κομοδίνο με τον σελιδοδείκτη κολλημένο στη σελίδα τάδε, περιμένοντας πότε θα έρθει η ώρα, αν έρθει ποτέ, να το ξαναπιάσουμε. Για χρόνια θεωρούσα την εγκατάλειψη ενός βιβλίου βιβλιοφιλικό “έγκλημα”. Όχι πια. Τώρα τη θεωρώ, – τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, ειλικρινή παραδοχή ότι δεν ταιριάζουν όλα τα βιβλία σε όλους τους αναγνώστες. Επιπλέον υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για όλα. Μπορεί να έρθει. Μπορεί να μην φτάσει ποτέ.
Και δεν είναι όλες οι εγκαταλείψεις ίδιες. Άλλο να κλείνεις ένα βιβλίο επειδή σε εκνευρίζει, σε κουράζει ή απλώς δεν σου λέει τίποτα, κι άλλο να το αφήνεις γιατί εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο δεν ταιριάζει στη διάθεσή σου. Το πρώτο ίσως είναι μια οριστική απόφαση, το δεύτερο όμως είναι περισσότερο παύση μέχρι νεοτέρας.
Σίγουρα υπάρχουν βιβλία που τα αφήνουμε επειδή περιμένουμε από αυτά κάτι που δεν είναι σε θέση να μας δώσουν. Υπάρχουν επίσης κι εκείνα που ενώ μπορούν να μας δώσουν αυτό που χρειαζόμαστε αλλά το timing δεν είναι σωστό. Και φυσικά υπάρχουν, βέβαια, και εκείνα που απλώς δεν μας κάνουν.
Προσωπικά θεωρώ ότι τα πράγματα είναι απλά και δεν χρειάζεται να διυλίζουμε τον κώνωπα. Καμιά φορά η γραφή δεν μας ταιριάζει, ο ρυθμός μάς εξαντλεί ή οι ήρωες μάς είναι εντελώς αδιάφοροι. Συμβαίνει. Δεν σημαίνει ότι το βιβλίο είναι κακό ούτε όμως και ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να το φτάσουμε μέχρι τέλους, μόνο και μόνο για να αποδείξουμε την αξία του. Παιδιά ο χρόνος είναι λίγος και τα βιβλία πολλά. Δεν αξίζει να τον σκορπάμε σε πράγματα που δεν μας γεμίζουν και ιδίως όταν πρόκειται για κάτι όπως το διάβασμα, που υποτίθεται πως το κάνουμε γιατί το αγαπάμε και μας ξεκουράζει.
Απλά όταν αφήνουμε ένα βιβλίο στη μέση πρέπει να είμαστε προσεκτικοί πως το επικοινωνούμε στους άλλους. Είναι λάθος να το κρίνουμε σαν να το είχαμε διαβάσει ολόκληρο. Άλλο η προσωπική αναγνωστική εμπειρία κι άλλο η κριτική. Το να μη συνεχίζει κάποιος ένα βιβλίο είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Το να αποφασίζει αν είναι καλό ή όχι στο σύνολό του, είναι αγένεια και αδικεί και το βιβλίο, και τον συγγραφέα, και τον εκδοτικό αλλά και τους υπόλοιπους αναγνώστες που επηρεάζονται από την άποψή του και δεν δίνουν στο βιβλίο την ευκαιρία που του αξίζει.
Κι εν τέλη, τα μισοδιαβασμένα βιβλία δεν είναι αποτυχίες. Μας λένε συχνά περισσότερα για τη δική μας αναγνωστική περίοδο παρά για την ίδια την αξία τους. Αυτά τα βιβλία λοιπόν δεν απορρίπτονται· απλώς αναβάλλονται επ’ αόριστον.
*H φωτογραφία είναι δημιουργία Τ.Ν.
