«Θα γράψω ένα βιβλίο» σκέφτηκες.

Και γέλασαν κι οι πέτρες.

Διότι όταν αποφασίζεις να γράψεις ένα βιβλίο, η διαδρομή μοιάζει απλή. Έχεις μια ωραία ιδέα, ανοίγεις τον υπολογιστή σου. Ξεκινάς να γράφεις. Και γράφεις. Και γράφεις. Μετά από μερικές χιλιάδες λέξεις έρχεται η ώρα να γράψεις και τη μαγική λεξούλα: “Τέλος”.

Ναι;

Όχι!

Η πραγματικότητα, λυπάμαι που θα στο πω τόσο ωμά, είναι λίγο διαφορετική. Και κανείς δεν πρόκειται να βρεθεί να σου την εξηγήσει. Πρέπει να τη ζήσεις μόνος σου. Στο πετσί σου.

Γιατί η συγγραφή δεν είναι ταξιδάκι αναψυχής.

Είναι Οδύσσεια (όχι του Νόλαν).

Κι εσύ ως άλλος Οδυσσέας βρίσκεσαι να παραπαίεις μεταξύ πλοκής κι ανατροπής, και χαρακτήρες που αποφασίζουν ξαφνικά ότι έχουν άποψη και αρνούνται πεισματικά να κάνουν αυτό που τους λες.

Κανείς δεν θα σου πει ότι ο πρώτος αντίπαλος που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις θα είναι ο ίδιος σου ο εγκέφαλος!

Εκεί που μέχρι χθες είχες την σούπερ ντούπερ ιδεάρα, που θα άλλαζε την πορεία της λογοτεχνίας όπως την ξέρουμε, σήμερα κοιτάς την οθόνη και σκέφτεσαι:

«Χμμμ, μήπως τελικά πρέπει να καταπιαστώ με κάποιο άλλο χόμπι; Κάτι πιο βατό βρε αδερφέ… όπως η αναρρίχηση σε ενεργό ηφαίστειο…»

Αλλά όόόχι, εκεί, επιμένεις. Θέλεις να γράψεις βιβλίο.

Γιατί ο εγωισμός σου είναι μεγαλύτερος από το μπόι σου. Και γιατί, μεταξύ μας, αφού μπόρεσε ο Μάρκες, γιατί να μην μπορείς κι εσύ;

Ε εντάξει… ήταν ο Μάρκες.

Αλλά, λεπτομέρειες…

Και το γράφεις. Και το ολοκληρώνεις. Ή τέλος πάντων νομίζεις ότι το ολοκλήρωσες. Γιατί τώρα σκάει ο επόμενος μεγάλος αντίπαλος.

Οι διορθώσεις.

Και μετά;

Μα κι άλλες διορθώσεις φυσικά.

Οκ. Και μετά;

Περισσότερες διορθώσεις.

Κι έπειτα;

Μερικές μικρές διορθωσούλες μωρέ…

Και μετά, ψάχνω εκδοτικό, ε;

Ε όχι βέβαια!

Και τι κάνω;

Διορθώσεις των διορθώσεων βέβαια!

Και είναι εκεί που καταλαβαίνεις ότι το χειρόγραφο σου είναι ο δυσκολότερος αντίπαλος που πρέπει να αντιμετωπίσεις. Γιατί είναι ένας ζωντανός οργανισμός που κάθε φορά που τον ανοίγεις αλλάζει μορφή σαν χαμαιλέοντας, μόνο και μόνο για να σε βάζει σε μπελάδες.

Στον δρόμο που θα βγεις για την… Ιθάκη σου, Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες θα συναντήσεις πολλούς.
Μόνο που στη συγγραφή έχουν άλλα ονόματα:
Αναβλητικότητα.
Κομμένες σκηνές.
Αδιέξοδα στην πλοκή.

Και φυσικά, μια Κίρκη της συγγραφής. Μια μάγισσα με φίλτρα που σε κρατάει δέσμιο και δεν σε αφήνει να πας παρακάτω.

Το όνομα αυτής;

Αμφιβολία.

«Μήπως δεν είναι αρκετά καλό;»

«Καλό είναι, προχώρα».

«Μήπως να το ξαναδώ;»

«Όχι. Προχώρα».

«Μα…»

«Μαμούνια! Προχώρα λέμε».

Και προχωράς.

Ψάχνεις εκδοτικό.

Με πληκτρολόγιο αντί για σπαθί, με καφέδες αντί για μαγικά φίλτρα και με πολλές, πολλές, ώρες άνισης μάχης με μέιλ απόρριψης από ανθρώπους, που δεν εκτίμησαν όσο έπρεπε το κείμενό σου.

Μέχρι που κάάάποια στιγμή, ύστερα από βουνά, χαράδρες, καταιγίδες, καταστροφές και χίλια μύρια όσα, φτάνεις εκεί.

Εκεί που ήταν εξαρχής ο στόχος σου.

Στην γραμμή του τερματισμού.

Εκεί που στο πανό γράφει τις πολυπόθητες δυο λέξεις:

Έκδοση Έργου.

Και τότε μόνο καταλαβαίνεις πως η μεγαλύτερη περιπέτεια δεν ήταν η άφιξή στο σημείο αυτό.

Ήταν όλο το ταξίδι ως εδώ.

Καλώς ήρθες στη δική σου Ιθάκη!

 

©Γιώτα Βασιλείου, Ιούλιος 2025