Σαν σήμερα, έναν χρόνο πριν, στεκόμουν στην είσοδο του Omikron2 στον Κεραμικό και προσπαθούσα να θυμηθώ πώς είναι να αναπνέεις κανονικά.

Η 20η Μαΐου 2025 ήταν μια μέρα που περίμενα με ανυπομονησία αλλά και φόβο. Δεν ήταν απλά μια παρουσίαση βιβλίου. Ήταν η στιγμή που κάτι πολύ προσωπικό, κάτι βαθιά δικό μου, θα έβγαινε από μέσα μου και θα στεκόταν μπροστά σε άλλους.
Κι εγώ έπρεπε να σταθώ δίπλα του.
Να το παρουσιάσω.
Να το υποστηρίξω.
Να εκτεθώ.

Το άγχος είχε ξεκινήσει μέρες πριν, αλλά εκείνη τη μέρα είχε φτάσει στο αποκορύφωμα. Από το πρωί προσπαθούσα να το ηρεμήσω με κάθε τρόπο.
Δεν τα κατάφερνα. Έτσι, ήπια και μερικά σφηνάκια, μήπως βοηθήσουν.
Δεν σώθηκε η κατάσταση, αλλά τουλάχιστον δεν κατέρρευσα.

Θυμάμαι το σώμα μου να μη με υπακούει. Τα χέρια, τα γόνατα, η φωνή μου… όλα έτρεμαν.

Και μετά συνέβη κάτι μαγικό.
Ανεβαίνω στο roof garden, κοιτάζω γύρω μου και βλέπω γνώριμα πρόσωπα. Δικούς μου ανθρώπους, φίλους. Βλέμματα που με αγκάλιασαν και με κράτησαν σφιχτά.
Και έτσι απλά, το άγχος έφυγε.
Όχι εντελώς, αλλά σχεδόν.

Λίγα λεπτά πριν ξεκινήσουμε, όταν καθίσαμε στο τραπέζι, το άγχος επέστρεψε. Όχι όμως με την ίδια ένταση, περισσότερο σαν ανυπομονησία.
Όταν ξεκινήσαμε, ήμουν ήρεμη. Περίεργα ήρεμη. Και για πρώτη φορά σε όλη αυτή τη διαδικασία, το απόλαυσα.

Απόλαυσα τις υπέροχες ομιλήτριές μου, την Κλαίρη Θεοδώρου και την Τέση Παπαθανασίου. Δεν ήταν απλά «καλές». Ήταν εκεί. Παρούσες. Εύστοχες. Διεισδυτικές. Ήταν τέλειες!
Εντόπισαν στοιχεία που ούτε εγώ είχα καταλάβει ότι είχα βάλει στο βιβλίο. Και κυρίως, πλησίασαν τις ηρωίδες μου με σεβασμό που με συγκίνησε. Σαν να τις γνώριζαν.

Και μετά μιλήσατε εσείς, το κοινό μου. Τότε πραγματικά συγκινήθηκα. Με ρωτήσατε, σχολιάσατε, κι εγώ απαντούσα με χαρά.

Ξέρετε τι γίνεται; Μέχρι να φύγει από τα χέρια μου το βιβλίο και να φτάσει στα δικά σας, ήταν μόνο δικό μου. Από τη στιγμή που το πήρατε, αποκτήσατε κι εσείς δικαίωμα πάνω του. Με έναν τρόπο, είναι και δικό σας. Γιατί το διαλέξατε ανάμεσα σε τόσα άλλα και επιλέξατε να ταξιδέψετε μαζί μου πίσω στο σκοτεινό 1888, να ανακαλύψετε τα μυστικά μιας σοφίτας όπου ζει ένα μοναχικό κορίτσι. Ένα κορίτσι που το θερίζει η ασθένεια και η μοναξιά.

Αν το σκεφτείτε, αυτό είναι και το πιο τρομακτικό και το πιο όμορφο μαζί. Κάτι που γεννήθηκε από την ψυχή και το μυαλό μου, να το μοιράζονται με τον πιο γλυκό τρόπο οι αναγνώστες μου.

Μετά ήρθαν οι υπογραφές, οι φωτογραφίες, τα χαμόγελα.
Κι εγώ, κάπου στη μέση, ένιωθα σαν να κινούμαι σε σύννεφο. Απαντούσα, χαμογελούσα, ζούσα κάτι που δεν καταλάβαινα πλήρως.
Αυτό όμως που καταλάβαινα ήταν το πώς ένιωθα: υπέροχα.

Ένα χρόνο μετά, δεν θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες. Θυμάμαι όμως όλα τα συναισθήματα, όπως εμφανίζονταν ένα ένα.
Το άγχος.
Ο φόβος.
Η ανακούφιση όταν όλα τελείωσαν και κατάλαβα πως είχαν πάει καλά.

Και αν με ρωτούσε κάποιος αν άξιζε όλο αυτό το άγχος…
Θα έλεγα ναι, χωρίς δεύτερη σκέψη!
Γιατί τελικά, δεν ήταν απλά μια παρουσίαση βιβλίου.
Ήταν η πρώτη φορά που στάθηκα δίπλα σε κάτι τόσο προσωπικό και δεν κρύφτηκα.

Σας ευχαριστώ που ήσασταν τότε εκεί.
Σας ευχαριστώ που είστε κάθε μέρα εδώ.

Υ.Γ. Αν ήσασταν εκεί, σίγουρα θα τα θυμάστε διαφορετικά από μένα. Και αυτό έχει ενδιαφέρον. Θα ήθελα πολύ να μάθω πώς το ζήσατε εσείς. Γράψτε μου!

Υ.Γ.2 Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο της παρουσίασης αν θέλετε.