
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ! ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!
2 Νοεμβρίου, 2026
Book Review: ΟΝΕΙΡΟΔΡΟΜΙΟ, της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΑΜΠΑΡΑ, από εκδόσεις ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ
8 Νοεμβρίου, 2026
Ένα ξενοδοχείο σε έναν μεταποκαλυπτικό κόσμο, μια γάτα, ο Χριστός, παράξενοι άνθρωποι που συναντάμε στους δρόμους κι ένας ύποπτος θάνατος. Τρία βιβλία που σε καλούν να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά τους ανθρώπους: τι φοβούνται, πώς επιβιώνουν, πόσο χώρο έχουν να ζήσουν όπως θέλουν. Τα διάβασα από τις εκδόσεις noema –τη νέα, διακριτή εκδοτική ταυτότητα των εκδόσεων Βακχικόν– και είπα να μοιραστώ μαζί σου όσα κράτησα από το καθένα.
ΤΕΡΜΟΥΣ, του Σβεν Χολμ
Στο Τέρμους ακόμη και το τέλος του κόσμου έχει προνομιούχους πελάτες. Ένα πολυτελές ξενοδοχείο υπόσχεται ασφάλεια μετά την πυρηνική καταστροφή, αλλά πόση ανθρωπιά χωράει σε μια επιβίωση με αυστηρά ελεγχόμενη είσοδο; Ο Σβεν Χολμ χτίζει με λιτά μέσα μια ασφυκτική ατμόσφαιρα και αφήνει τον φόβο, την εξουσία και το προνόμιο να κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό που βρήκα ιδιαίτερα εύστοχο είναι πόσο αθόρυβα το αίσθημα προστασίας μετατρέπεται σε δυσφορία. Η ένταση συσσωρεύεται χωρίς εντυπωσιασμούς, ενώ τα ηθικά διλήμματα δυσκολεύουν και τη δική σου βολική θέση ως παρατηρητή. Γιατί από την ασφάλεια του καναπέ όλοι ξέρουμε τι θα κάναμε. Θα ήθελα, πάντως, λίγες περισσότερες σελίδες: να πλησιάσω περισσότερο τις σκέψεις και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, να δω περισσότερα από τον κόσμο που τους περιβάλλει. Ο κόσμος που χτίζει ο Χολμ έχει αρκετό ενδιαφέρον ώστε να θέλω να μείνω λίγο ακόμη μέσα του
Η ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, του Γκριγκ
Στη Γάτα του Χριστού ο Γκριγκ, κατά κόσμον Γκριγκόρ Σασικιάν, έχει μάτι για τους ανθρώπους που οι υπόλοιποι έχουμε την τάση να προσπερνάμε. Με τρυφερότητα, λεπτή παρατηρητικότητα και μια φαντασία που δεν πολυνοιάζεται για τους κανόνες, δίνει χώρο στις παραξενιές, στη μοναξιά και στις μικρές τους ιστορίες. Κάποια από τα πιο αλλόκοτα διηγήματα ήταν για μένα και τα πιο ευρηματικά. Μου αρέσει ένας συγγραφέας που τολμά να με πάει κάπου απρόσμενα. Οι ιστορίες δεν έχουν όλες την ίδια δυναμική, όμως αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο ήταν η σειρά τους. Ένιωσα πως αν ήταν διαφορετικά τοποθετημένες θα έδινε καλύτερο ρυθμό στη συλλογή. Αυτό που κρατώ πάντως είναι η ευρηματικότητά και η προσοχή με την οποία κοιτάζει τους ήρωές του. Τους αφήνει να είναι παράξενοι, ευάλωτοι, απρόβλεπτοι και σου δίνει λόγους να νοιαστείς γι’ αυτούς. Αυτό, για μένα, είναι από τα ωραία της λογοτεχνίας.
ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ, του Σομάρ Σεχάντε
Άφησα τελευταίο το Τώρα αρχίζει η ζωή μου όπου η έρευνα γύρω από έναν θάνατο αποκαλύπτει ευθύνες που ξεπερνούν κατά πολύ την ίδια την υπόθεση. Ο Σόμαρ Σεχάντε σε αυτό του το βιβλίο συνδέει το αστυνομικό μυστήριο με τις διαπροσωπικές σχέσεις και τη συριακή πραγματικότητα, δείχνοντας πόσο βαθιά μπορεί να εισχωρήσει η εξουσία στις ζωές των ανθρώπων. Οι διαφορετικές φωνές δίνουν βάθος στην ιστορία, ενώ η γραφή του έχει ακρίβεια, ένταση και έναν τρόπο να σε κρατά ακόμη κι όταν αλλάζει αφηγηματική κατεύθυνση. Η θεατρικότητα της γραφής, θεωρώ πως κάποιες φορές “καπελώνει” το αστυνομικό στοιχείο, όμως το βιβλίο είναι τόσο καλογραμμένο που αυτό ελάχιστα με ενόχλησε. Με κέρδισε κυρίως το πώς η αγωνία για την εξιχνίαση συναντά την αγωνία των ανθρώπων να ορίσουν τη ζωή τους. Κι έτσι, πέρα από το τι συνέβη, σε απασχολεί όλο και περισσότερο τι περιθώρια είχαν να κάνουν αλλιώς.
