Sarah Pinborough, κυρίες και κύριοι! Μπορεί να καθυστερούμε να πιάσουμε στα χέρια μας βιβλίο της, αλλά όταν πιάνουμε, μας πιάνει… πιασμός!

Και στην περίπτωση του Εμείς ζούμε τώρα εδώ, ο πιασμός δεν οφείλεται μόνο στην ένταση με την οποία γυρίζουμε τις σελίδες, αλλά και σε εκείνο το διαρκές σφίξιμο που έχουμε όταν νιώθουμε πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Μόνο που δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που δεν πάει καλά, ούτε φυσικά τον υπαίτιο.

Η ιστορία έχει ως εξής: η Έμιλι που έχει επιβιώσει από ένα σοβαρό ατύχημα και μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο νοσηλείας, μετακομίζει με τον σύζυγό της Φρέντι σε μια απομονωμένη εξοχική κατοικία, μακριά από τον θόρυβο και τις απαιτήσεις της πόλης. Το Λάρκιν Λοτζ μοιάζει ιδανικό. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Τα πάντα όλα!

Ανεξήγητοι θόρυβοι, παράξενες μυρωδιές, περιστατικά που δεν εξηγούνται και μια, όλο και αυξανόμενη, αίσθηση απειλής διαταράσσουν την καθημερινότητα του ζευγαριού. Η Έμιλι αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πάει καλά με το σπίτι, όμως ο Φρέντι αντιμετωπίζει τους φόβους της με δυσπιστία. Και κάπως έτσι, η συγγραφέας μάς βάζει σε ένα παιχνίδι όπου πραγματικότητα και φαντασία παίζουν επικίνδυνα με την ψυχολογική χειραγώγηση.

Έχουμε δει και σε προηγούμενα βιβλία της, πως το μεγάλο προσόν της συγγραφέως είναι η ικανότητά της να δημιουργεί την ατμόσφαιρα που θελει, χωρίς να καταφεύγει σε εντυπωσιασμούς. Η απειλή δεν χρειάζεται να σκάσει σαν πυροτέχνημα για να γίνει αντιληπτή. Αρκεί μια σκιά, ένας ήχος, μια συμπεριφορά που δεν ταιριάζει με όσα γνωρίζουμε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το Λάρκιν Λοτζ σιγά σιγά αποκτά, όχι μόνο παρουσία, αλλά και βούληση και σταδιακά μετατρέπεται σε έναν ακόμη πρωταγωνιστή.

Πίσω όμως από την ατμόσφαιρα του γοτθικού τρόμου υπάρχει κάτι περισσότερο από την ιστορία ενός –ενδεχομένως– στοιχειωμένου σπιτιού. Υπάρχει ένας εύθραυστος γάμος, θεμελιωμένος σε μισές αλήθειες, αμοιβαίες καχυποψίες και μυστικά. Η συγγραφέας αξιοποιεί την αβεβαιότητα της Έμιλι για να μάς δείξει πόσο εύκολα μπορούμε να αμφισβητήσουμε την ίδια μας την αντίληψη, όταν ο άνθρωπός μας επιμένει πως όσα βιώνουμε δεν είναι πραγματικά.

Η αφήγηση μέσα από τη ματιά των διαφορετικών χαρακτήρων αποκαλύπτει σιγά σιγά τις ρωγμές στη σχέση του ζευγαριού, καθώς κανείς δεν ανοίγει με τη μία όλα του τα χαρτιά. Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς, όμως αυτό φαίνεται ότι είναι συνειδητή επιλογή της Pinborough, που δεν επιδιώκει να τους συμπαθήσουμε αλλά να αμφισβητήσουμε τα κίνητρά τους.

Η αφήγηση, βέβαια, χάνει κάπως τον ρυθμό της στη μέση του βιβλίου. Η συγγραφέας επιμένει λίγο παραπάνω στις σκέψεις και τις αμφιβολίες των ηρώων, με αποτέλεσμα η ιστορία να προχωρά πιο αργά απ’ όσο θα θέλαμε. Κάποιες σκηνές θα μπορούσαν να είναι πιο σύντομες, χωρίς να χάνεται η ατμόσφαιρα. Ευτυχώς, όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, η ένταση ανεβαίνει ξανά και μας αποζημιώνει.

Η Pinborough ξέρει πολύ καλά πώς να μας κρατά σε αγωνία. Εκεί που νομίζουμε πως έχουμε καταλάβει τι συμβαίνει, έρχεται μια νέα πληροφορία και τα ανατρέπει όλα. Όσο για το τέλος, μπορεί να μην πείσει τους πάντες, σίγουρα όμως δίνει στην ιστορία μια ακόμη πιο σκοτεινή τροπή.

Ξεχωριστή πινελιά αποτελούν οι αναφορές στον Έντγκαρ Άλαν Πόε και ιδιαίτερα η παρουσία ενός κορακιού, που προσθέτει στην αφήγηση μια μελαγχολική διάσταση.

Σχετικά με τη μετάφραση τώρα. Μην ακούσει μυστήριο, ένταση, άγχος και τρόμο η Κλαίρη Θεοδώρου, τσουπ, πετάγεται και λέει «Εγώ θα το μεταφράσω». Και, φίλοι μου, έκανε πολύ καλή δουλειά η άτιμη! Άμα το κατέχεις το… άθλημα, φαίνεται. Γιατί άλλο να μεταφράζεις τις λέξεις κι άλλο να καταφέρνεις να μεταφράζεις μαζί τους την αγωνία, την ατμόσφαιρα και αυτό το αναθεματισμένο σφίξιμο στο στομάχι!

Ολοκληρώνω λέγοντας πως πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό, σκοτεινό μυθιστόρημα, με μυστήριο, αγωνία και ανατροπές που κρατούν το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Γιατί τελικά, καμιά φορά, δεν έχει σημασία πού ζούμε, αλλά τι κουβαλάμε μέσα μας.

Να το διαβάσετε βεβαίως βεβαίως! Θα το βρείτε εδώ.