Ένα μυθιστόρημα που μυρίζει καλοκαίρι, θάλασσα και… αίμα!

Η Γεωργία Παπαλυμπέρη επιστρέφεΙ δυναμικά στην αστυνομική λογοτεχνία με ένα μυθιστόρημα που μυρίζει καλοκαίρι, θάλασσα και… αίμα! Το Μόνο μια γυναίκα μπορεί να βρει τη λύση είναι ένα νουάρ μυθιστόρημα που δεν στηρίζεται στην εντυπωσιακή δράση ούτε στις εύκολες ανατροπές. Αντίθετα, επιλέγει να χτίσει το μυστήριο αργά και μεθοδικά, επενδύοντας στους ανθρώπους, στις αναμεταξύ τους σχέσεις και στην ιδιαίτερη δυναμική μιας μικρής νησιωτικής κοινωνίας όπου όλοι γνωρίζονται, όλοι παρατηρούν και όλοι έχουν κάτι να κρύψουν.

Το πιο ενδιαφέρον εύρημα του βιβλίου είναι αναμφίβολα η πρωταγωνίστριά του. Η γιαγιά Γεωργία αποτελεί μια ευχάριστη διαφοροποίηση από τους καθιερωμένους αστυνομικούς ερευνητές. Δεν διαθέτει θεσμική εξουσία ούτε υπεράνθρωπες ικανότητες. Διαθέτει όμως εμπειρία ζωής, παρατηρητικότητα και βαθιά γνώση της ανθρώπινης φύσης. Η συγγραφέας εδώ συνομιλεί εμφανώς με την παράδοση της Άγκαθα Κρίστυ και την Μις Μαρπλ, χωρίς όμως να πέφτει στην παγίδα της μίμησης, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια ηρωίδα με καθαρά ελληνική ταυτότητα.

Ιδιαίτερη προσοχή δώσει και στην ατμόσφαιρα η Γεωργία. Το νησί εκτός από ένα εξαιρετικό σκηνικό λειτουργεί και ως οργανικό μέρος της αφήγησης. Η απομόνωση, οι κοινωνικές ισορροπίες αλλά και η αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί πραγματικά να εξαφανιστεί από τέτοιο κλειστό χώρο όπως είναι ένα νησί, δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη ενός μυστηρίου. Παράλληλα, πολλοί από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες αποκτούν προσωπικότητα και ξεφεύγουν από τα όρια του απλού υπόπτου.

Η γραφή της Γεωργίας είναι άμεση και λιτή, με σαφή προτίμηση στον διάλογο και στην κινηματογραφική εναλλαγή σκηνών. Ο ρυθμός παραμένει σταθερός, αν και σε ορισμένα σημεία θεωρώ πως αφιερώνεται περισσότερος χώρος απ’ όσος πραγματικά χρειάζεται, σε περιγραφές ή πληροφορίες για τους ήρωες, επιβραδύνοντας προσωρινά την εξέλιξη της πλοκής. Ωστόσο, η επιλογή αυτή υπηρετεί τη συνολική προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας κόσμος με βάθος και επιβραδύνει την κίνηση.

Εκεί όπου το βιβλίο κερδίζει περισσότερο κατά τη γνώμη μου, είναι στην ανθρώπινη διάστασή του. Πίσω από το αστυνομικό αίνιγμα αναδεικνύονται ζητήματα οικογένειας, απώλειας, έμφυλων σχέσεων και εξουσίας, χωρίς όμως να μας τεντώνει το δάχτυλο. Η συγγραφέας φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για το «γιατί» των πράξεων παρά για το «ποιος» τις διέπραξε, προσδίδοντας στο μυθιστόρημα έναν έντονα ψυχολογικό χαρακτήρα.

Εν κατακλείδι, το Μόνο μια γυναίκα μπορεί να βρει τη λύση αξιοποιεί τους κανόνες της κλασικής αστυνομικής λογοτεχνίας με σεβασμό, εμπλουτίζοντάς τους με μια αυθεντικά ελληνική χροιά και μια πρωταγωνίστρια που έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε μια ενδιαφέρουσα επαναλαμβανόμενη παρουσία. Προσωπικά θα περιμένω με αγωνία για την επόμενη περιπέτεια της Γιαγιάς Γεωργίας!

Βρείτε το εδώ και καλή ανάγνωση!

*H κριτική δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο fractalart.gr.

**H φωτογραφία είναι δημιουργία Τ.Ν.