«Κρυφτό»: Όταν ο Chris Carter αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού

Λατρεύω Chris Carter! Το λέω από την αρχή γιατί έχει σημασία για όσα θα πω στη συνέχεια. Είναι από τους συγγραφείς που διαβάζω κάθε νέο τους βιβλίο χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς καν να διαβάσω το οπισθόφυλλο. Γι’ αυτό περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία το Κρυφτό, το πρώτο του αυτόνομο μυθιστόρημα και μια προσπάθεια να απομακρυνθεί από τον κόσμο του Ρόμπερτ Χάντερ.

Πράγματι, εδώ βλέπουμε έναν πολύ διαφορετικό Κρις Κάρτερ. Η βασική ιδέα του βιβλίου μου άρεσε πολύ. Είναι πρωτότυπη, στημένη έξυπνα και κρύβει περισσότερα απ’ όσα φαίνονται στην αρχή. Υπάρχουν αφηγηματικά ευρήματα που δεν μπορώ να αποκαλύψω χωρίς να χαλάσω την εμπειρία της ανάγνωσης. Είναι κρίμα γιατί αυτά θεωρώ από τα πιο δυνατά σημεία του βιβλίου. Τα βρήκα έξυπνα και σε κάποια σημεία με έκαναν να αλλάξω όσα θεωρούσα δεδομένα μέχρι τότε.

Ο κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας είναι επίσης εξαιρετικά δουλεμένος. Ομολογώ ότι με εξέπληξε το πόσο πειστικά ένας άντρας συγγραφέας κατάφερε να αποδώσει μια γυναίκα με τόσο ψυχολογικό βάθος, αντιφάσεις και εσωτερικές διακυμάνσεις. Δεν την παρουσιάζει επιφανειακά ούτε ως απλό εργαλείο της πλοκής. Είναι ένας ολοκληρωμένος χαρακτήρας, με πολλές αποχρώσεις, και για μένα είναι από τα μεγαλύτερα ατού του βιβλίου.

Από εδώ και πέρα όμως αρχίζουν τα “αλλά”.

Το Κρυφτό είναι μεγάλο. Κατά τη γνώμη μου, πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο πραγματικά χρειαζόταν. Η πλοκή προχωρά αργά και σε αρκετά σημεία ένιωσα ότι η ιστορία φρέναρε αδικαιολόγητα. Πιστεύω ότι αν είχε 150 ή 200 σελίδες λιγότερες, θα ήταν πολύ πιο σφιχτή.

Σε αυτό συμβάλλει και το μεγάλο μέρος που καταλαμβάνει η ρομαντική πλοκή. Μιλάω καθαρά για το προσωπικό μου γούστο. Δεν μου αρέσουν τα ρομαντικά βιβλία, πόσο μάλλον όταν περιμένω να διαβάσω ψυχολογικό θρίλερ. Για άλλους αναγνώστες αυτό μπορεί να λειτουργήσει καλά, εμένα όμως με απομάκρυνε από την ιστορία και συχνά διάβαζα διαγώνια και στο fast forward, για να επιστρέψω εκεί που υπήρχε το πραγματικό ενδιαφέρον για εμένα.

Και μετά φτάνουμε στην τελική εξήγηση.

Εδώ έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Αναγνωρίζω ότι ο αγαπημένος μου Χρηστάκης φροντίζει να κλείσει τα ανοίγματα που δημιούργησε και να δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα. Ωστόσο, ο τρόπος που δόθηκαν αυτές οι απαντήσεις δεν με ικανοποίησε πλήρως. Άλλο το «εξηγήθηκαν όλα» και άλλο το «με έπεισε η εξήγηση». Εγώ βρέθηκα κάπου ενδιάμεσα.

Το θέμα μου με αυτό το βιβλίο είναι πως δεν ένιωσα ότι διάβαζα Κρις Κάρτερ.

Θα μου πείτε «αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο». Είναι ένα αυτόνομο βιβλίο, με διαφορετικό είδος ιστορίας και ο συγγραφέας ήθελε να δοκιμαστεί έξω από τη ζώνη άνεσής του. Το σέβομαι απόλυτα και, για να είμαι ακριβοδίκαιη, χαίρομαι πάρα πολύ όταν ένας συγγραφέας ρισκάρει αντί να επαναλαμβάνει την ίδια επιτυχημένη συνταγή. Απλά εγώ τον προτιμώ αλλού.

Τον Κρις Κάρτερ του Ρόμπερτ Χάντερ. Τον Κάρτερ του police procedural, της έρευνας, της εγκληματολογικής ψυχολογίας, του κυνηγιού ανάμεσα στον μπάτσο και τον δολοφόνο. Εκεί θεωρώ ότι είναι εξαιρετικός. Εκεί έχει ταχύτητα, ακρίβεια και αφηγηματική αγριάδα που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Στο ψυχολογικό θρίλερ, τουλάχιστον σε αυτή την πρώτη του απόπειρα, δεν με κέρδισε στον ίδιο βαθμό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρώ το Κρυφτό αποτυχημένο βιβλίο. Κάθε άλλο. Έχει πολύ καλή και πρωτότυπη ιδέα, εξαιρετικά δουλεμένο κεντρικό χαρακτήρα και ορισμένα πραγματικά πανέξυπνα αφηγηματικά παιχνίδια. Απλώς έχει πολύ περισσότερο δρόμο απ’ όσο χρειαζόταν μέχρι να φτάσει στον προορισμό του και, όταν τελικά έφτασε, δεν ενθουσιάστηκα όσο περίμενα. Ίσως βέβαια αυτή να είναι μόνο η πρώτη εξερεύνηση του συγγραφέα σε ένα διαφορετικό είδος και σε μια επόμενη δουλειά του να δούμε έναν Κάρτερ πολύ πιο ώριμο. Θα είμαι εκεί για να το διαπιστώσω, γιατί Κάρτερ δεν πρόκειται να πάψω να διαβάζω.

Μέχρι τότε, κάθομαι στα αναμμένα κάρβουνα και περιμένω το επόμενο. Με τον Χάντερ προταγωνιστή κατά προτίμηση.

Και κάτι τελευταίο…

Μην αφήνετε ποτέ μια αρνητική κριτική να αποφασίζει για εσάς. Διαβάστε το και σχηματίστε τη δική σας άποψη. Εμένα μπορεί να μη με ενθουσίασε όσο περίμενα, αλλά εγώ είμαι εγώ κι εσείς είστε εσείς. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί αλλιώς θα διαβάζαμε όλοι τα ίδια βιβλία! Τι βαρετό…!

Θα το βρείτε εδώ.

* H φωτό είναι δημιουργία Τ.Ν.

** Η κριτική δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο comfort-zone.gr