
Book Review: ΟΝΕΙΡΟΔΡΟΜΙΟ, της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΑΜΠΑΡΑ, από εκδόσεις ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ
8 Νοεμβρίου, 2026
Ανάμεσα στη μυθοπλασία και την αλήθεια
11 Νοεμβρίου, 2026
Το έχω πει πολλές φορές, το ξέρω, αλλά παιδιά κάτι τους ρίχνουν εκεί στο νερό στην Ισπανία. Δεν εξηγείται γιατί ό,τι και να διαβάσω από Ισπανό συγγραφέα, θα μου αρέσει από πολύ έως πάρα πολύ. Η Ουλή του Juan Gómez-Jurado λοιπόν, μού δημιούργησε ένα μικρό πρόβλημα μ’ αυτή την κλίμακα. Το “πάρα πολύ” το έχω χαρίσει ήδη στην τριλογία της Κόκκινης Βασίλισσας. Κaι τούτο εδώ μου άρεσε περισσότερο.
Ο Σάιμον Σαξ ζει στο Σικάγο, είναι προγραμματιστής κι έχει φτιάξει έναν αλγόριθμο που, αν καταφέρει να τον πουλήσει, θα λύσει το οικονομικό του πρόβλημα διά βίου. Όμως, εκείνο που τον τρώει, είναι ότι δεν έχει έναν άνθρωπο να γυρίσει σε αυτόν το βράδυ και να του πει πώς πήγε η μέρα του. Κάπως έτσι καταλήγει σε μια αμφιλεγόμενη ιστοσελίδα γνωριμιών, όπου γνωρίζει την Ιρίνα. Εκείνη είναι στην Ουκρανία, εκείνος στην Αμερική. Την ερωτεύεται σφόδρα και κάπου εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς του.
Σε σχέση με την Ιρίνα, ο Χουράδο κάνει κάτι που πολύ μου άρεσε. Σε αφήνει να τη γνωρίσεις πρώτα με τα μάτια εκείνου που την λατρεύει. Να προσέξεις την ουλή της, να κάνεις τις υποθέσεις σου. Κι ύστερα σε πηγαίνει πίσω, στα παιδικά της χρόνια. Κι εκεί μαθαίνεις κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό για εκείνη. Είναι όμως τα μόνα χαρτιά που κρατούσε κρυφά η πανέμορφη Ουκρανή; Όχι βέβαια!
Το βιβλίο έχει προμοταριστεί ως στυνομικό. Και γιατί όχι; Έχει φόνους, έχει αστυνομικούς, έχει μυστικά και ψέματα. Παρόλα αυτά, εγώ την “Ουλή” τη διάβασα κυρίως σαν κοινωνικό θρίλερ. Ένα ψυχογράφημα με γερή δόση αστυνομικού. Ο Χουράδο εδώ μου φάνηκε πιο εσωτερικός. Τους κάνει φύλλο και φτερό τους ήρωές του, ακόμη κι εκεί που νομίζεις ότι τους έχεις πια καταλάβει. Για παράδειγμα ο Σάιμον. Πάνω που πας να τον ξεπετάξεις ως τον κλασικό ιδιοφυή και κοινωνικά αδέξιο κομπιουτεράκια, τον βλέπεις πλάι στον αυτιστικό αδελφό του και ιδού η πρώτη έκπληξη. Ο ίδιος άνθρωπος που χάνει τα λόγια του μπροστά σε μια γυναίκα, ξέρει μια χαρά πώς να σταθεί στις δυσκολίες του αδελφού του.
Αυτό χάρηκα περισσότερο στην Ουλή. Μέσα σε όλο τον κακό χαμό, εγώ είχα την έγνοια αυτών των ανθρώπων. Ήθελα να δω μέχρι πού θα πήγαινε ο καθένας τους για όσα είχαν σημασία γι’ αυτόν, κι ομολογώ πως για ορισμένους άλλαξα γνώμη στην πορεία. Για το βιβλίο, πάντως, καμία αμφιταλάντευση. Καθαρόαιμο πεντάστερο για εμένα. Κι αν είχα κι άλλα αστέρια, θα του τα έβαζα ευχαρίστως!
Να το διαβάσετε! Θα το βρείτε εδώ.
