Το διάβασα, το βίωσα και η λέξη “συγκλονίστηκα” είναι πολύ ήπια μπροστά σε αυτό που ένιωσα. 

Σ’ έναν κόσμο όπου μια ασθένεια καθιστά το ζωικό κρέας ακατάλληλο, ο κανιβαλισμός γίνεται νόμος και οι άνθρωποι εκτρέφονται και σφάζονται σαν “ειδικό κρέας”. 

Η γραφή είναι αμείλικτη, η ατμόσφαιρα πνιγηρή, οι εικόνες σκληρές –ακόμα και με ζώα– και δυστυχώς ακριβώς αυτό είναι που κάνει το βιβλίο ακόμα πιο δύσκολο, ακόμα πιο δυνατό. 

Δεν είναι για όλους, ούτε για “εύκολη” ανάγνωση – εγώ δυσκολεύτηκα πολύ σε κάποιες σκηνές. Αλλά αξίζει τον πόνο, τη θλίψη και την αμφισβήτηση που προκαλεί, γιατί μας βάζει εμπρός σε έναν “καθρέφτη”. Και μέσα σε αυτόν βλέπουμε την κοινωνία μας, την ηθική μας, την κανονικοποίηση της βίας και την αποξένωση από το ίδιο μας το είδος. 

Και το πιο τρομακτικό; Ότι τίποτα από όσα περιγράφονται δεν μοιάζει πραγματικά αδύνατο. Η μετάβαση από το “αδιανόητο” στο “κανονικό” γίνεται αθόρυβα, σχεδόν φυσικά. Εκεί πονάει περισσότερο. Εκεί καταλαβαίνεις πόσο εύθραυστα είναι τα όρια της ανθρωπιάς.

Και δεν είναι μόνο η πλοκή που σοκάρει. Είναι ο τρόπος που η Μπαστέρρικα ξεγυμνώνει τη γλώσσα, πώς την κάνει εργαλείο συγκάλυψης και εξοικείωσης με το αδιανόητο. Οι λέξεις μαλακώνουν το έγκλημα, το κάνουν διαχειρίσιμο, σχεδόν αποδεκτό. Κι εκεί καταλαβαίνεις πόσο εύκολα ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει με το τέρας – αρκεί να του αλλάξεις το λεξιλόγιο.

Διαβάστε το με δική σας ευθύνη. Αν όμως αντέξετε και το κάνετε, να είστε σίγουροι/ες πως θα βρείτε ένα από τα πιο ακραία, ανατριχιαστικά και ανατρεπτικά έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας. 

Να ξέρετε όμως ότι αυτό που μένει τελικά δεν είναι οι σκηνές, όσο κι αν σοκάρουν. Είναι η λογική που τις στηρίζει. Η αίσθηση ότι, αν αλλάξουν οι συνθήκες, ο άνθρωπος προσαρμόζεται. Όχι για να επιβιώσει καλύτερα – αλλά για να δικαιολογήσει τα πάντα. Ακριβώς όπως ένας ιός.

Σίγουρα στα TOP5 μου για το 2025!

Θα το βρείτε εδώ.