Όταν ένα βιβλίο είναι καλό βρε παιδί μου, το καταλαβαίνεις με το που πλησιάζει το τέλος του και σε πιάνει εκείνη η λύσσα του να μάθεις τι έγινε τελικά και του να μην θες να τελειώσει. Η αλήθεια είναι πως με το Είναι έγκλημα χημ…ΙΟΥ του Βαγγέλη Νάστου πέρασα πολύ καλά. Κι όταν λέω πολύ, εννοώ εκείνη η ωραία ανάγνωση που σε κρατά σε εγρήγορση και σου κλείνει πονηρά το μάτι. «Μην το παίρνεις σοβαρά, βιβλίο είναι… φύλαγε όμως και τα ρούχα σου ‒ για καλό και για κακό».

Ο Βαγγέλης ξέρει να παίζει με τη γλώσσα, να στήνει ατμόσφαιρα και να σε βάζει σε ένα σύμπαν όπου το έγκλημα δεν είναι απλώς υπόθεση ποινικού δικαίου, αλλά στάση ζωής, οπτική, σχεδόν φιλοσοφία. Υπάρχει χιούμορ, υπάρχει ειρωνεία, υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι ο συγγραφέας γουστάρει τρελά και πρώτος απ’ όλους το παιχνίδι που σου στήνει. Και αυτό, πιστέψτε με, περνάει στον αναγνώστη.

Η αναφορά και  άτυπη συνομιλία θα έλεγα, με το παλιότερο βιβλίο του, Είναι ζήτημα χημ…ΙΟΥ ‒ και τα δύο από τις εκδόσεις BELL, λειτουργεί σαν ευγενική υπενθύμηση στους παλιούς αναγνώστες και σαν trigger του τύπου «α, εδώ κάτι γίνεται» για τους καινούργιους. Και όχι, μην φοβηθείτε ότι πρόκειται για επανάληψη. Δεν είναι! Είναι εξέλιξη. Η χημεία παραμένει η ίδια, το πείραμα αλλάζει.

Και λέγοντας για χημεία, έχω να γκρινιάξω ότι αν τα έβαζα σε ζυγαριά η χημεία θα βάραινε έναντι της αστυνομικής πλοκής. Και εφόσον έχουμε να κάνουμε με αστυνομικό, θα ήθελα λίγη ακόμα αστυνομική πλοκή. Λίγη περισσότερη έρευνα, λίγη παραπάνω σπαζοκεφαλιά, λίγο ακόμη σφίξιμο της θηλιάς. Όχι γιατί λείπει το σασπένς, κάθε άλλο, αλλά γιατί ένιωσα πως υπήρχε χώρος να πατήσει πιο γερά στο καθαρόαιμο αστυνομικό κομμάτι.

Γι’ αυτό και τα 4 αστεράκια στο Goodreads. Όχι ως τιμωρία φυσικά αλλά γιατί ξέρω ότι το 5άρι έρχεται στην επόμενη ιστορία του Βαγγέλη Νάστου!

Να το διαβάσετε! Και δώρο να το κάνετε! Αξίζει!

Θα το βρείτε εδώ.