Όταν ο νόμος δεν είναι δικαιοσύνη

Πριν ξεκινήσω να γράφω για το βιβλίο θέλω να εξομολογηθώ κάτι – και μετά δε θα σιωπάσω. Ήξερα πολύ πριν το αρχίσω πως η απουσία του Ρόκο Σκιαβόνε θα με “πονέσει” λιγάκι. Όταν έχεις διαβάσει μετά μανίας τα βιβλία της σειράς, έχεις δει και την τηλεοπτική μεταφορά και έχεις περάσει ώρες επί ωρών με έναν ήρωα, δεν είναι εύκολο να δεχτείς ότι ο δημιουργός του αποφασίζει να τον αφήσει στην άκρη και να σου συστήσει καινούργια πρόσωπα. Το αισθάνεσαι κάπως σαν… “προδοσία”. Από την άλλη βέβαια, ο Αντόνιο Μαντσίνι έχει κερδίσει προ πολλού την εμπιστοσύνη μου, οπότε έπιασα το Όλες τις λεπτομέρειες με περιέργεια και πολύ θετική διάθεση.

Και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, πολύ καλά έκανα.

Αυτή τη φορά ο αγαπημένος Ιταλός συγγραφέας στήνει την ιστορία του γύρω από δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους. Τον Κάρλο Καππάι, έναν μοναχικό και σχολαστικό υπάλληλο του αρχείου του ποινικού δικαστηρίου και τον Βάλτερ Αντρέττι, έναν αθλητικό συντάκτη που βρίσκεται, σχεδόν, παρά τη θέλησή του στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Δύο παράλληλες αφηγήσεις που σταδιακά πλησιάζουν η μία την άλλη, καθώς δύο δολοφονίες αρχίζουν να παρουσιάζουν περίεργες συνδέσεις.

Ξέρουμε ήδη πολύ καλά ότι ο Μαντσίνι ξέρει να σκιαγραφεί χαρακτήρες, όχι αστεία. Δεν τους περιγράφει απλώς, αλλά να τους δίνει αδυναμίες, εμμονές, μικρότητες, αντιφάσεις. Τους κάνει δηλαδή κανονικούς ανθρώπους και όχι χάρτινα ανθρωπάκια. Ο Καππάι ειδικά είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που αποδεικνύουν πόσο καλός είναι ο συγγραφέας όταν αποφασίζει να ασχοληθεί περισσότερο με τον άνθρωπο και λιγότερο με το έγκλημα.

Γιατί στην πραγματικότητα το βιβλίο δεν εστιάζει τόσο στο ποιος σκότωσε ποιον. Το ουσιαστικό ερώτημα βρίσκεται αλλού: είναι ο νόμος και η δικαιοσύνη το ίδιο πράγμα; Και αν όχι, τι συμβαίνει όταν αυτά τα δύο βρίσκονται σε διαφορετικά στρατόπεδα; Ποιος αποφασίζει τι είναι δίκαιο και, κυρίως, ποιος δικαιούται να επιβάλει δικαιοσύνη;

Σε αυτό το σημείο λοιπόν έρχεται η δική μου ένσταση στο βιβλίο. Ως καθαρόαιμη αστυνομική ιστορία, το βιβλίο δεν με αιφνιδίασε. Από αρκετά νωρίς κατάλαβα προς τα πού κατευθυνόταν η ιστορία και αν περίμενα από τον Αντωνάκη να μου δυσκολέψει λίγο τη ζωή, εκείνος με αγνόησε. Το παράξενο όμως είναι πως αυτό δε με ενόχλησε όσο θα περίμενα.

Θεωρώ πως αυτό συνέβη επειδή μέχρι τότε με ενδιέφερε ήδη περισσότερο να μάθω τι θα συμβεί στους ανθρώπους από το να μάθω τη λύση του μυστηρίου. Φαίνεται τελικά πως η ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες και κυρίως το ηθικό ερώτημα που αφήνει πίσω της η ιστορία αποδείχθηκαν σημαντικότερα από το φινάλε και τη λύση του μυστηρίου.

Έκπληξη; Μεγάλη!
Ο Ρόκο μου έλειψε; Πολύ.
Απογοητεύτηκα; Καθόλου.
Καθώς φαίνεται Μαντσίνι χωρίς Σκιαβόνε εξακολουθεί να είναι Μαντσίνι. Και αυτό, για μένα, είναι η σημαντικότερη λεπτομέρεια από όλες.

Βρείτε το βιβλίο εδώ και καλές αναγνώσεις!