Υπάρχουν δύο τρόποι να διαβάσεις ένα βιβλίο σαν και τούτο εδώ.

Ο πρώτος είναι να το πάρεις στα σοβαρά. Διότι παρόλο το χιούμορ που το διακατέχει, το βιβλίο στηρίζεται πάνω σε πολύ σοβαρές βάσεις. Μπορείς λοιπόν να ψάξεις στις σελίδες του για φιλοσοφία και θεολογία, να κάνεις υπαρξιακές αναζητήσεις και να γυρέψεις μεγάλες αλήθειες για τη ζωή και τον θάνατο. Σίγουρα έχει πολύ υλικό να σε προμηθεύσει.

Ο δεύτερος –και ο πιο τίμιος αν με ρωτάς– είναι να δεχτείς από την αρχή ότι ένας άγγελος με υφάκι και ένας τύπος που δεν έπρεπε επ’ ουδενί να επιλεγεί για ένταξη στο σύστημα της… μεταθανάτιας ζωής, θα σε μπλέξουν σε μια ιστορία που δεν έχεις ξαναδιαβάσει σίγουρα.

Προσωπικά επέλεξα τον δεύτερο. Και πολύ καλά έκανα!

Ο Χρήστος Αζαριάδης στήνει έναν παράδεισο –αχ! Με συγχωρείς… Αναπτυγμένη Μεταθανάτια Ζωή εννοούσα– που δεν είναι καθόλου αυτό που νομίζεις. Κι αυτό όχι επειδή είναι ήσυχος, λουλουδιασμένος τόπος, με πουλάκια να κελαηδούν όλη μέρα αλλά επειδή είναι υπερβολικά… τέλειος. Ο τελειότερος κόσμος για να ζει κανείς. Τόσο τέλειος που καταντάει… ύποπτος.

Κι όταν μέσα σε αυτόν τον κόσμο σου σκάνε ένας μπον βιβέρ/επαναστάτης/γιάπης άγγελος που λειτουργεί αυτόνομα και κατά βούληση κι ένας τύπος, άρτι αφιχθείς εις το επέκεινα, που δεν ξέρει που βρίσκεται και που πατάει αλλά ούτε και το γιατί, ε τότε αρχίζουν τα προβλήματα!

Το δυνατό χαρτί του βιβλίου είναι ασυζητητί το χιούμορ του. Όχι χιούμορ της… πλάκας, αλλά ύπουλο, ειρωνικό, βιτριολικό, μαύρο χιούμορ που προκύπτει από την όλη κατάσταση. Από το πόσο λάθος είναι τα πάντα, εντός ενός υποτιθέμενου τέλειου συστήματος μέχρι και το πόσο φυσιολογικό αρχίζει να σου φαίνεται αυτό το λάθος όσο περισσότερο βυθίζεσαι στην ιστορία.

Κατά τη γνώμη μου αυτό που έχει πετύχει σε αυτό του το βιβλίο ο Χρήστος είναι το γεγονός ότι  σε κάνει να γελάς όχι γιατί κάτι είναι αστείο αλλά γιατί μέσα σε όλο αυτό το θεϊκό χάος υπάρχει κάτι το απόλυτα ανθρώπινο και τελικά, θέλοντας και μη ταυτίζεσαι.

Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα του θεϊκού παραλογισμού το βιβλίο προσπαθεί να δώσει περισσότερα απ’ όσα αντέχει ο αναγνώστης τη δεδομένη στιγμή. Σάτιρα, φιλοσοφία, περιπέτεια και σχόλιο πάνω στο σύστημα, όλα μαζί πέφτουν βαριά ενίοτε δημιουργώντας μικρές αναγνωστικές δίνες που σε μπερδεύουν στιγμιαία.

Κι αναρωτιέμαι: είναι όντως πρόβλημα αυτό ή μήπως είναι μέρος της γοητείας του βιβλίου αυτό;

Κι απαντώ μόνη μου (Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει! 🤣): Εξαρτάται από το τι ζητάς από το βιβλίο που διαβάζεις την εκάστοτε στιγμή. Αν θέλεις ένα βιβλίο που θα σου δώσει απαντήσεις, τότε όχι. Αυτό το βιβλίο δεν έχει απαντήσεις να σου προσφέρει, αντίθετα θα σε γεμίσει ερωτήματα. Αντίθετα όμως, αν αναζητάς ένα βιβλίο που θα σου κάνει τη ζωή λίγο πιο παράλογη –και άρα πιο ειλικρινή, τότε ναι, βρίσκεσαι στο σωστό μέρος. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, ο Παράδεισος είναι –όντως– σωστή κόλαση, αν δεν έχεις κοντά σου τα σωστά άτομα.

Να το διαβάσετε! Θα το βρείτε εδώ.