Ο Σεμπάστιαν Φίτσεκ επιστρέφει με ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που θυμίζει escape game, αλλά παίζει εξίσου δυνατά με το μυαλό του αναγνώστη του. Αυτή τη φορά, ο αγαπημένος μας Σεβαστιανός καταπιάνεται με την προσωπαγνωσία – μια σπάνια νευρολογική διαταραχή, κατά την οποία το άτομο αδυνατεί να αναγνωρίσει πρόσωπα, ακόμα και πολύ οικεία, όπως φίλους ή συγγενείς.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!! Η προσωπαγνωσία εδώ δεν είναι απλώς αφηγηματικό τέχνασμα· γίνεται κεντρικός άξονας αμφιβολίας, αγωνίας και υπαρξιακού τρόμου. Ποιον μπορείς να εμπιστευτείς όταν δεν είσαι σίγουρος αν τον έχεις ξαναδεί;

Ο Φίτσεκ χτίζει με κλειστοφοβική ακρίβεια μια ιστορία όπου ο τρόμος δεν προέρχεται από το ποιος σε κυνηγάει, αλλά από το αν μπορείς να τον αναγνωρίσεις όταν σταθεί μπροστά σου. Γρήγορος ρυθμός, κεφάλαια που τρέχουν και συνεχείς ανατροπές που άλλοτε με ενθουσίασαν κι άλλοτε είπα «εεεε νισάφι».

Όπως και να έχει όμως, για μια φορά ο αγαπημένος τρελογερμανός έγραψε ένα page-turner που ψάχνει τον φόβο όχι στα τέρατα του Κόσμου, αλλά στα τέρατα που γεννά το μυαλό μας, όταν αυτό χάνει την αντίληψή του. Κι αυτό είναι – πιο τρομακτικό απ’ ό,τι νομίζεις.

Όσοι πιστοί Φιτσεκικοί, προσέλθετε! Θα το βρείτε εδώ, βεβαίως-βεβαίως!

Υ.Γ. Photo created by A.I.