Αν υπάρχει κάτι που αγαπώ στην Ειρήνη Βαρδάκη είναι ότι δεν φοβάται να τολμήσει κάτι το διαφορετικό. Αυτή τη φορά λοιπόν, επιστρέφει με ένα σκοτεινό, σαγηνευτικό ψυχολογικό θρίλερ που σε μπερδεύει, σε στοιχειώνει και σε αναγκάζει να σκεφτείς ξανά τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις “αγάπη” και “λύτρωση”.

Η Λίλυ φαίνεται να ζει μια ήρεμη ζωή με τον αγαπημένο της, με τον οποίο ετοιμάζονται να παντρευτούν. Την ίδια στιγμή ο Σαμ, ο γείτονας από το απέναντι διαμέρισμα, παρακολουθεί στενά την Λίλυ, φαινομενικά αποφασισμένος να την καταστρέψει. Είναι εκδίκηση όμως αυτό που καίει τα κατάβαθα της ψυχής του, είναι η αδικία που τον πνίγει ή μήπως κάτι άλλο; Η Λίλυ και ο Σαμ, έχουν κοινό παρελθόν που ενώ έμοιαζε να διαλύθηκε, τελικά επέστρεψε πιο άγριο και εκδικητικό από ποτέ.

Αυτό που κάνει το «Να με ξεχνάς» να ξεχωρίζει ουσιαστικά δεν είναι μόνο η υπόθεση και οι ανατροπές του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνεται. Ολόκληρο σχεδόν το βιβλίο αποτελείται από εσωτερικούς μονολόγους. Η αφήγηση και οι περιγραφές είναι λιγοστά, σχεδόν απόντα. Αντί γι’ αυτά, η Βαρδάκη επιλέγει να μας περάσει μέσα από τα σωθικά των χαρακτήρων της, να μας βάλει όχι απλώς στη θέση τους, αλλά κυριολεκτικά «μέσα στο κεφάλι τους».

Δεν βλέπουμε τους ήρωες να δρουν· νιώθουμε όπως ακριβώς νιώθουν καθώς δρουν. Παρακολουθούμε τις ενοχές τους να τους καταβροχθίζουν, τις αμφιβολίες τους να τους πνίγουν, τις αναμνήσεις τους να τους καταδιώκουν. Η αφήγηση έτσι γίνεται βίωμα και όχι παρατήρηση. Δεν μαθαίνουμε τι σκέφτονται ή τι νιώθουν· το ζούμε και το αισθανόμαστε κι εμείς. Κι αυτό κάνει την ανάγνωση βαθιά υποκειμενική και εξαιρετικά φορτισμένη. Το βιβλίο μοιάζει να διαβάζει εσένα όσο εσύ διαβάζεις εκείνο.

Η πλοκή είναι πολυεπίπεδη και ανατρεπτική· στόχος, υποσχέσεις και ανατροπές χτίζουν μια δράση που στοιχειώνει το μυαλό και σε αναγκάζει να αναθαρρεύεις κάθε φορά που ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι κατάλαβες που ακριβώς το πάει η συγγραφέας ‒ αμ δε…

Η γραφή, όχι τόσο λυρική όσο μας έχει συνηθίσει αλλά εξ’ ίσου ισχυρή, αποφεύγει τις περιττές περιγραφές και επικεντρώνεται στην ένταση της στιγμής. Η ατμόσφαιρα βαριά και σκοτεινή, γοτθική σχεδόν, ζει, αναπνέει, σφυροκοπάει την ψυχή σου από μέσα.

Εν κατακλείδι, το «Να με ξεχνάς» είναι ένα βιβλίο που δεν ζητά απλώς να διαβαστεί. Απαιτεί από εσένα, τον αναγνώστη του, να νιώσεις, να μπερδευτείς, να αμφιταλαντευτείς. Είναι κατάδυση στα πιο σκοτεινά βάθη του πάθους και της λήθης. Η Ειρήνη Βαρδάκη επιβεβαιώνει την ικανότητά της να χειρίζεται τον ψυχισμό σαν λογοτεχνική ύλη – και το αποτέλεσμα, για μια ακόμα φορά, είναι δυνατό, ανατρεπτικό, μελωδικό, γλυκόπικρο.

Να το διαβάσετε εννοείται! Θα το βρείτε εδώ.

Υ.Γ. Photo created by A.I.