Κάποιες ιστορίες διηγούνται μέσα από την πλοκή τους.
Και κάποιες άλλες, μέσα από τους συμβολισμούς τους.

Στους «Παράλληλους Κύκλους», τίποτα δεν είναι όπως ακριβώς φαίνεται.

Πριν όμως σας μιλήσω για αυτούς, θέλω να επιστρέψω σε κάτι που είχα αναφέρει παλαιότερα.
Για τις πέτρες που όταν πέφτουν στο νερό δημιουργούν ομόκεντρους κύκλους.
Κύκλους που στην επιφάνεια τέμνουν ο ένας τον άλλον, αλλά στο βάθος παραμένουν παράλληλοι.

Θυμάστε;

Εκεί, λοιπόν, επιστρέφει η ιδέα του βιβλίου.

Στους τρεις βασικούς άξονες που το διατρέχουν:

• Το νερό
• Την πέτρα
• Και το σύμβολο του απείρου

Το Νερό συμβολίζει τη μνήμη. Αποθηκεύει στα μόριά του αυτά που οι άνθρωποι προσπαθούν διακαώς να ξεχάσουν

Η Πέτρα, συμβολίζει το βάρος που κουβαλούν και τον χρόνο που δεν υποχωρεί και τις συνέπειες που δεν σβήνουν ακόμα κι αν μετανιώσεις.

Και τέλος το Σύμβολο του Απείρου εδώ δεν μιλά για αιωνιότητα. Μιλά για μια ατέρμονη επιστροφή. Για έναν φαύλο κύκλο που άνοιξε μα δεν κλείνει ποτέ πραγματικά.

Και κάθε ιστορία μέσα στο βιβλίο κινείται γύρω από αυτά τα τρία σημεία.

Παράλληλοι Κύκλοι | Κάθε τέλος, μια επιστροφή.

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ.