Υπάρχουν έρωτες που δεν πατούν ποτέ στη γη.
Ταλαντεύονται, τρέμουν, ξεφεύγουν απ’ τα όρια.
Έρωτες χωρίς ισορροπία.
Αγάπες που σπαράζουν, ανάγκες που πονούν·
εξαρτήσεις που καταστρέφουν.
Κι όμως, εκεί κρύβεται η αληθινή πλευρά του έρωτα.

Σ’ αγαπώ και σε μισώ.
Δεν ξέρω πώς να ξεχωρίσω αυτά τα δύο.
Είσαι το καρφί που με τρυπά
και το βάλσαμο που στάζει στην πληγή που άνοιξες.
Είσαι το τραύμα και το φάρμακο μαζί.
Κι όσο πιο βαθιά σε νιώθω,
τόσο πιο πολύ με σπρώχνεις στο κενό.
Μα δεν φωνάζω· απολαμβάνω την πτώση.
Η πτώση με νανουρίζει,
με μαθαίνει πως ο έρωτας δεν είναι χάδι,
ο έρωτας είναι μετωπική σύγκρουση.

Σε θέλω όπως θέλει η θάλασσα να σμίξει με τον βράχο·
αργά, επίμονα, βασανιστικά,
μέχρι να τον κάνει άμμο.
Κι εγώ, χαμογελώ πικρά·
βαυκαλίζομαι πως αυτό μοιάζει με αγάπη.
Μα ξέρω, ξέρω μέσα μου πως είσαι μαχαίρι
κι εγώ το μέταλλο που ακονίζεσαι πάνω του,
μέχρι να γίνεις επικίνδυνο.
Για εμένα, όχι για εσένα.
Κι όταν τελειώσει όλο αυτό,
θα μετρήσω τις πληγές μου περήφανη,
σαν να ήταν τρόπαια.

Γιατί μόνο όταν καίγομαι
νιώθω πως υπάρχω.

©Γιώτα Βασιλείου, Νοέμβριος 2025

*Για το ποίημα αυτό αποτέλεσε έμπνευση η φράση “Ōdī et amō” από το ποίημα του Ρωμαίου ποιητή Γάιου Βαλέριου Κατούλλου, ο οποίος γράφει: “Ōdī et amō. Quārē id faciam fortasse requīris. Nesciō, sed fierī sentiō et excrucior”, το οποίο μεταφράζεται ως εξής: «Μισώ και αγαπώ. Ίσως με ρωτάς γιατί το κάνω. Δεν ξέρω, μα το νιώθω να συμβαίνει και βασανίζομαι».