Υπάρχουν συγγραφείς που, μόλις τους διαβάσεις μία φορά, τους κρατάς κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Όχι επειδή γράφουν απαραίτητα εντυπωσιακές ιστορίες, αλλά επειδή έχουν έναν τρόπο να σε κάνουν να κοιτάζεις τους ανθρώπους τους λίγο πιο προσεκτικά. Η Liz Moore για μένα μπήκε σε αυτή την κατηγορία όταν διάβασα πριν μερικά χρόνια το Μακρύ Φωτεινό Ποτάμι της. Εκείνο το βιβλίο ήταν ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα και ταυτόχρονα μια πολύ σκληρή καταγραφή του πώς ο εθισμός δεν διαλύει μόνο τον ίδιο τον εξαρτημένο αλλά απλώνεται και επηρεάζει οικογένεια, φίλους, ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό γύρω του.

Έτσι λοιπόν, όταν ήρθε στα χέρια μου Ο Θεός του Δάσους, αναρωτιόμουν: Θα είναι και πάλι το ίδιο καλογραμμένο; Θα καταφέρει να τρυπώσει κάτω από την επιφάνεια των χαρακτήρων και να βγάλει τον βαθύτερο εαυτό τους; Και ναι, δε με απογοήτευσε ούτε και σε αυτό. Συν του ό,τι είχε και το κατιτίς παραπάνω και εννοώ το μυστήριο και την υπέροχη ατμόσφαιρα του δάσους.

Η ιστορία ξεκινά με μια εξαφάνιση. Ένα δεκατριάχρονο κορίτσι εξαφανίζεται μέσα από μια θερινή κατασκήνωση σε μια απομονωμένη δασική περιοχή. Χάθηκε μόνη του ή κάποιος το άρπαξε;

Κλασικό μοτίβο θα μου πείτε. Και θα ήταν αν πριν από χρόνια δεν είχε χαθεί και ο αδελφός της στο ίδιο ακριβώς μέρος! Από εκεί και πέρα η πλοκή αρχίζει να ξετυλίγεται σαν κουβάρι: Παλιές ιστορίες, οικογενειακά μυστικά, άνθρωποι που λένε μισές αλήθειες και άλλοι που κρατούν το στόμα τους κλειστό.

Η Moore ξεκινά μια ιστορία εξαφάνισης, αλλά στην πραγματικότητα γράφει για όλα εκείνα που οι άνθρωποι προτιμούν να μην ειπωθούν ποτέ.

Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από την οικογένεια Βαν Λάαρ, μια οικογένεια πλούσια, ισχυρή και –όπως σύντομα αποδεικνύεται– γεμάτη σκιές. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι η συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται μόνο για το “ποιος το έκανε” αλλά εστιάζει κυρίως στο “τι κρύβουν οι άνθρωποι μεταξύ τους”.

Κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα είναι η ατμόσφαιρα. Το δάσος σιωπηλό, απέραντο, λίγο απειλητικό λειτουργεί περισσότερο από απλό σκηνικό. Είναι μια “μαύρη τρύπα” που καταπίνει πράγματα. Μυστικά, αναμνήσεις, ανθρώπους. Και όσο προχωρά η ιστορία, έχεις την αίσθηση ότι δεν είναι καθόλου βέβαιο πως ό,τι μπαίνει μέσα του θα βγει ξανά στο φως.

Το δάσος στο βιβλίο της Moore δεν είναι απλώς τοπίο. Είναι μια “μαύρη τρύπα” που καταπίνει μυστικά, αναμνήσεις, ανθρώπους.

Θέλω να είμαι ειλικρινής μιλώντας για τον ρυθμό. Η Moore δεν γράφει για ανυπόμονους αναγνώστες. Δεν βιάζεται να πάει παρακάτω. Χτίζει την ένταση αργά, υποδόρια, ύπουλα θα πω. Σε κάποια σημεία μπορεί να νιώσεις ότι η ιστορία παίρνει τον χρόνο της. Αν όμως μπεις στον ρυθμό της, ανταμείβεσαι με κάτι που συχνά λείπει από πολλά σύγχρονα θρίλερ: Χαρακτήρες που μοιάζουν πραγματικοί και όχι απλώς πιόνια που εξυπηρετούν την πλοκή.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το δυνατό χαρτί της. Το μυστήριο είναι εκεί, ναι. Υπάρχουν ανατροπές, υποψίες, κομμάτια που κουμπώνουν σιγά σιγά. Αλλά το βιβλίο δεν είναι μόνο για το ποιος εξαφανίστηκε ή γιατί. Είναι για τις οικογένειες που χτίζουν μύθους γύρω από το όνομά τους. Για την εξουσία που δίνει το χρήμα. Για τα πράγματα που οι άνθρωποι επιλέγουν να μη βλέπουν και κυρίως για εκείνα που βλέπουν αλλά αποφασίζουν να μη μιλήσουν.

Μερικές φορές τα πιο σκοτεινά μυστικά δεν βρίσκονται στο δάσος. Βρίσκονται μέσα στις οικογένειες.

Με λίγα λόγια, Ο Θεός του Δάσους είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που σε τραβούν πρώτα με το μυστήριο και σε κρατούν τελικά για τους ανθρώπους τους. Και όταν κλείνεις την τελευταία σελίδα, συνειδητοποιείς ότι η αληθινή ιστορία δεν ήταν μόνο το τι συνέβη μέσα στο δάσος, αλλά το τι συνέβαινε τόσα χρόνια μέσα σε αυτή την οικογένεια.

Αναζητήστε το εδώ και δεν θα το μετανιώσετε!

* Η φωτογραφία είναι δημιουργία Α.Ι.