Τι είναι οι “Ιστορίες σε τρεις γραμμές”; Αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος τους. Μικροαφηγήσεις έκτασης ακριβώς τριών αράδων η κάθε μία. Δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω ακριβώς μικρομυθοπλασία (διηγήματα μπονζάι) μιας και η μορφή που είναι γραμμένα είναι δημοσιογραφική. Και είναι λογικό αφού πρόκειται για κείμενα από την ομώνυμη στήλη που διατηρούσε ανώνυμα ο Φελίξ Φενεόν στην παριζιάνικη εφημερίδα Le Matin από τον Μάρτη έως τον Νοέμβρη του 1906. Θυμίζουν για να καταλάβετε, τις βινιέτες που περνούν στο κάτω μέρος της οθόνης μας, στο δελτίο ειδήσεων:

Βέβαια υπάρχουν και κάποια που έχουν την ανατροπούλα τους ή ακόμα και μια ειρωνεία ή ένα υποδόριο χιούμορ:

και

Αγαπώ τον συμπυκνωμένο λόγο. Αποδεικνύει πως με ελάχιστες λέξεις μπορείς να πεις μιαν ολόκληρη ιστορία. Ωστόσο στα συγκεκριμένα κάτι μου λείπει. Όχι σε όλα, μα στα περισσότερα. Ίσως να φταίει ότι είναι απλές καταγραφές γεγονότων, παρότι ομολογουμένως υπάρχουν κάποια που έχω ξεχωρίσει, όπως αυτά που σας έγραψα πιο πάνω.

Πιθανόν να μου λείπει η λογοτεχνικότητα. Όπως και να έχει όμως, τα κείμενα αυτά γράφτηκαν για μια εφημερίδα και όχι ως λογοτεχνικά έργα με τη σημερινή έννοια του όρου. Ήταν ειδήσεις, στιγμιότυπα, μικρές καταγραφές της καθημερινότητας, στριμωγμένες σε τρεις γραμμές. Το παράξενο είναι πως, έναν αιώνα μετά, διαβάζονται πια ως μικρές δόσεις ανθρώπινης τρέλας, ατυχίας, βίας, ειρωνείας και σκοτεινού χιούμορ. Σαν να κοιτάς από μια χαραμάδα την παλιά ζωή και να βλέπεις πως, τελικά, ο άνθρωπος δεν άλλαξε και τόσο πολύ.

Δεν ξέρω αν με κέρδισαν ολοκληρωτικά. Ξέρω όμως ότι με έβαλαν να σκεφτώ ξανά τη δύναμη της αφαίρεσης. Το πόσα μπορεί να υπονοήσει μια φράση και το πώς μια είδηση, όταν απογυμνωθεί από περιττές εξηγήσεις, μπορεί να γίνει σχεδόν λογοτεχνικό θραύσμα. Ή, έστω, ένα μικρό καρφί στον τοίχο της εποχής της.

Θα το βρείτε εδώ.