Πρώτη μου επαφή με την πένα της Μανταλένα Βάλιο Τανέτ και έμεινα καταγοητευμένη. Το Αγαπημένη μας Δασκάλα είναι ένα πολύ εσωτερικό βιβλίο που σου ζητά να το αφουγκραστείς. Η αφετηρία του μυθιστορήματος έχει από μόνη της μεγάλη ένταση. Μια μαθήτρια πεθαίνει, η δασκάλα της εξαφανίζεται, ένα χωριό αναστατώνεται και κάπου μέσα στο δάσος αρχίζει να ξετυλίγεται μια ιστορία ενοχής, πένθους, ευθύνης και σιωπής.

Η συγγραφέας φαίνεται πως επιλέγει συνειδητά αυτόν τον χαμηλόφωνο και εσωτερικό δρόμο. Δεν εκβιάζει ούτε το δράμα ούτε το συναίσθημα αλλά ούτε και μετατρέπει την τραγωδία σε θέαμα. Αντίθετα, χτίζει μια ατμόσφαιρα πυκνή, όπου το δάσος δεν παίζει απλώς τον ρόλο του σκηνικού αλλά συμμετέχει ενεργά στην ιστορία, ως ένας ακόμα πρωταγωνιστής. Είναι ο τόπος της εξαφάνισης, της απομόνωσης, αλλά και ο τόπος μιας πιθανής επιστροφής.

Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του βιβλίου είναι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει την ενοχή. Όχι ως κάτι καθαρό και τακτοποιημένο αλλά ως μια σκιά που την σέρνει πίσω του ο άνθρωπος. Η γραφή της Τανέτ δείχνει απίστευτη ωριμότητα. Προτιμά τις παύσεις και την εσωτερικότητα από τις εξάρσεις και τα εντυπωσιακά ανοίγμτα.

Βέβαια, αυτή η επιλογή έχει και το κόστος της. Ο αργός ρυθμός και η περιορισμένη εξωτερική δράση μπορεί να κουράσουν αναγνώστες που ζητούν πιο σφιχτή πλοκή ή πιο έντονη κορύφωση. Το βιβλίο δεν προσφέρει πάντα την αφηγηματική ανταμοιβή που υπόσχεται η αρχική του σύλληψη. Κάποιες στιγμές μοιάζει να μένει περισσότερο στην ατμόσφαιρα παρά στην εξέλιξη, όμως επαναλαμβάνω, εστιάζει στο τραύμα και στον ψυχισμό των ηρώων, οπότε ο αργός ρυθμός και η απουσία δράσης επιβάλλονται.

Προσωπική μου άποψη είναι πως το Αγαπημένη μας Δασκάλα διαθέτει μια ιδιαίτερη λογοτεχνική ποιότητα. Είναι ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, την ευθύνη και τη δυσκολία του να συνεχίζεις να υπάρχεις μετά από κάτι που σε έχει διαλύσει. Δεν είναι βιβλίο που φωνάζει. Είναι βιβλίο που ψιθυρίζει. Και αν του αφιερώσεις τον χρόνο σου, ο ψίθυρός του θα σου μείνει.

Προτείνεται με αγάπη. Βρείτε το εδώ και καλές αναγνώσεις!