Δε με νοιάζει για τον άνθρωπο, αλήθεια σου λέω και δεν με ενδιαφέρει πως το ακούς. Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για όλα τα δεινά του. Για όλο τον πόνο που βιώνει, την πείνα, τον όλεθρο, την καταστροφή· για όλα είναι υπεύθυνος. Ναι, ξέρω τι θα πεις· «μα τι φταίνε τα παιδιά στην Αφρική που λιμοκτονούν και πεθαίνουν κάθε μέρα για μια σταγόνα νερό;» Και κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου θα προσθέσω: όχι μόνο τα παιδιά της Αφρικής, μα κάθε παιδί του πλανήτη που υποφέρει για τις λανθασμένες επιλογές και τα συμφέροντα των ενηλίκων.

Μα και πάλι, πίσω απ’ όλα αυτά, άνθρωποι δεν κρύβονται; Άνθρωποι που αποφασίζουν, που εκμεταλλεύονται, που σιωπούν. Δεν υπάρχει πόλεμος που να μην ξεκίνησε από την απληστία, τη φιλοδοξία ή τη ματαιοδοξία του ανθρώπου. Δεν υπάρχει πείνα που να μην είναι αποτέλεσμα της σπατάλης του, της αδιαφορίας του, της απληστίας του και του εγωκεντρισμού του, της ανάγκης του να κρατήσει περισσότερα απ’ όσα πραγματικά χρειάζεται. Δεν υπάρχει οικολογική καταστροφή που να μην έχει τις ρίζες της στη δική του αλαζονεία, στη βεβαιότητά του πως η φύση υπάρχει για να την εξουσιάζει.

Κάθε φορά που κοιτάζεται στον καθρέφτη, βλέπει το θύμα και τον θύτη ταυτόχρονα. Οι πεινασμένοι, οι πρόσφυγες, τα παιδιά που πεθαίνουν, τα ζώα που εξαφανίζονται, όλα είναι αντανάκλαση των πράξεών του. Δεν είναι η μοίρα ούτε κάποια θεϊκή τιμωρία. Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που, ενώ έχει τη γνώση, επιλέγει την άγνοια· ενώ έχει τη δυνατότητα να αγαπά, επιλέγει να καταστρέφει· ενώ θα μπορούσε να αλλάξει, να εξελιχθεί, προτιμά να βολεύεται στην παρακμή του. Όλα σε αυτή τη ζωή είναι ζήτημα επιλογής κι ο άνθρωπος επιλέγει πάντα φτωχά.

Κι έτσι, τα δεινά του δεν είναι πια τιμωρία. Είναι αυτοπραγμάτωση.

Photo by digitalbible.ca