
Οι γυναίκες που η λογοτεχνία «προσπάθησε» να τιμωρήσει
2 Νοεμβρίου, 2026
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ! ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!
2 Νοεμβρίου, 2026
Η ταμπέλα ήταν μικρή και ξεθωριασμένη, κολλημένη με ταινία στην άκρη της βιτρίνας: «Ζητείται υπάλληλος γραφείου». Τα γράμματα είχαν αρχίσει να ξεκολλούν από τη ζέστη. Το ένα ήδη είχε κρεμάσει. Το ύψιλον. Αυτό μάλιστα της τράβηξε την προσοχή· αλλιώς θα την προσπερνούσε. Κοίταξε μέσα από το τζάμι. Στοιβαγμένα κουφώματα αλουμινίου και άνθρωποι που δούλευαν αρειμανίως.
Έσπρωξε την πόρτα και ο θόρυβος την χτύπησε κατά πρόσωπο πριν προλάβει να πει καλημέρα. Ένα τεράστιο πριόνι στρίγκλιζε ρυθμικά, σαν να έκοβε τον αέρα σε ίσα μέρη. Ο χειριστής του φορούσε κράνος και τεράστια ακουστικά στα αυτιά. Η μυρωδιά μετάλλου και λιπαντικού γέμισε τα ρουθούνια της και την έκανε να μορφάσει. Έκανε δύο βήματα μέσα και σταμάτησε, μην ξέροντας πού να σταθεί χωρίς να εμποδίζει.
Τέσσερις άντρες δούλευαν χωρίς να σηκώνουν το κεφάλι. Όλοι φορούσαν στολή εργασίας, κράνη και κάτι χοντρά γάντια που είχαν μαυρίσει στις ραφές. Ο ένας σήκωσε μια τεράστια βέργα αλουμινίου μοναχός του και την ακούμπησε με ακρίβεια στον πάγκο με τα ράουλα που βρισκόταν πριν το πριόνι. Οι κινήσεις του ήταν συγχρονισμένες και σχεδόν αθόρυβες μέσα στη γενική φασαρία.
Η κοπέλα προχώρησε προσεκτικά πιο βαθιά στο εργαστήριο. Κανείς δεν της έδωσε σημασία. Μια τηλεόραση έπαιζε στα μουγκά, κρεμασμένη από μια επιτοίχια βάση. Κοίταξε τριγύρω ψάχνοντας για βοήθεια, μέχρι που είδε έναν μελαμψό άντρα που περνούσε κάτι σαν βουρτσάκια μέσα από κάποια προφίλ αλουμινίου. Ήταν ο μόνος που δεν φορούσε ακουστικά.
«Συγγνώμη…» του φώναξε.
Εκείνος δεν την άκουσε με την πρώτη κι έτσι χρειάστηκε να ξαναφωνάξει, δυνατότερα αυτή τη φορά.
«Συγγνώμη…»
«Γκια το γκραφείο;» τη ρώτησε μόλις γύρισε και την είδε.
Εκείνη του έγνεψε καταφατικά και τον ευχαρίστησε με μια κίνηση του χεριού πάνω στο στέρνο, όταν της έδειξε προς τα πού έπρεπε να πάει.
Η παλιά μεταλλική σκάλα οδηγούσε σε ένα πατάρι. Ανέβηκε προσεκτικά. Κάθε σκαλοπάτι αντηχούσε πιο δυνατά απ’ όσο περίμενε στην επαφή με τα τακούνια της. Ένιωσε βλέμματα να καρφώνονται πάνω της. Μόλις έφτασε στην κορυφή βρέθηκε αντιμέτωπη με μια γυάλινη πόρτα, κλειστή. Πίσω της φαινόταν ένα γραφείο με υπολογιστή και μια καρέκλα με ψηλή πλάτη. Δεν έβλεπε ποιος καθόταν στην καρέκλα γιατί ήταν γυρισμένη προς την αντίθετη πλευρά.
Χτύπησε.
Ένα τριχωτό χέρι της έκανε νόημα να μπει πριν η καρέκλα αρχίσει να γυρίζει αργά.
Μπήκε κι έκλεισε πίσω της την πόρτα.
Μέσα στο γραφείο ο θόρυβος του εργαστηρίου έφτανε τώρα πνιγμένος. Ένας άντρας γύρω στα πενήντα σηκώθηκε από την καρέκλα. Το πουκάμισό του ήταν μπλε και κόκκινο καρό, καθαρό, με τα μανίκια κουμπωμένα. Η χοντρή κοιλιά του πίεζε επικίνδυνα τα μεσιανά κουμπιά. Της έδειξε να καθίσει.
Από το παράθυρο του παταριού φαινόταν όλος ο χώρος της παραγωγής κάτω. Οι εργασίες κάτω συνέχιζαν ασταμάτητα. Κανείς δεν κοιτούσε πια προς τα πάνω.
«Παρακαλώ; Τι μπορώ να κάνω για εσάς;» την ρώτησε ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης.
«Εμ… είδα την αγγελία που έχετε έξω. Για την υπάλληλο γραφείου».
«Α μάλιστα» έκανε ο άντρας βάζοντας τα χέρια στην τσέπη. Την κοιτούσε από πάνω ως κάτω σαν να τη ζύγιζε.
Στον τοίχο πίσω του υπήρχε μια φωτογραφία από κάποιο μεγάλο κατασκευαστικό έργο. Δεξιότερα διάφορες πιστοποιήσεις CE. Από κάπου ακουγόταν πνιχτά κάποια ραδιοφωνική εκπομπή αλλά συσκευή ραδιοφώνου δεν φαινόταν πουθενά.
«Έχετε εμπειρία σε τιμολόγηση και εξυπηρέτηση πελατών;» τη ρώτησε.
«Μάλιστα. Οι σπουδές μου…» απάντησε εκείνη και του έτεινε το βιογραφικό της.
«Βιογραφικό;» την διέκοψε χωρίς να το πάρει. «Εδώ κρατάμε λογαριασμούς που δεν συγχωρούν λάθη κοπελιά. Τα βιογραφικά και οι σπουδές δεν μας λένε τίποτα. Η εμπειρία κι η καπατσοσύνη μετράνε. Αν τα έχεις αυτά θα τα πάμε καλά. Αν όχι… Άστο, θα σε δοκιμάσουμε και βλέπουμε τι ψάρια πιάνεις» κατέληξε, κόβοντας μαχαίρι τον πληθυντικό.
Το χέρι της έμεινε μετέωρο για ένα δευτερόλεπτο πριν το κατεβάσει απογοητευμένη σχεδόν. Για μια στιγμή σκέφτηκε ότι κάτω, τα πάντα τα μετρούσαν με ακρίβεια χιλιοστού. Εδώ πάνω όμως, τα πράγματα μετράνε διαφορετικά. Ύστερα μάζεψε το βιογραφικό και το έβαλε στην τσάντα της, προσέχοντας να μην τσαλακωθεί.
Δεν την είχε ρωτήσει ούτε πώς τη λένε. Tο “κοπελιά” τού αρκούσε. Κι εκείνη είχε μόλις δεχτεί να απαντάει σ’ αυτό.
![]()
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι δημιουργία Τ.Ν.
©Γιώτα Βασιλείου, Νοέμβριος 2026
