Αντικρίζοντας τα δικά μας θραύσματα

Πώς μπορείς να μιλήσεις για το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο κάποιου με τον οποίο έχεις προσωπική σχέση; Κάποιου που θεωρείς φίλο, με τον οποίο συνεργάζεσαι και έχεις συναισθηματικό δέσιμο. Πώς μπορείς να βγεις από τον εαυτό σου, να δεις για λίγο με τα μάτια κάποιου άλλου και να προσπαθήσεις να σταθείς απέναντι στο κείμενο όσο πιο καθαρά και αμερόληπτα γίνεται;

Μπορείς; Δεν είμαι σίγουρη.

Αυτό που ξέρω είναι ότι θα προσπαθήσω. Το οφείλω στην Κατερίνα, αλλά το οφείλω και στον εαυτό μου. Γιατί αυτό που διάβασα ήταν σαν να αντίκριζα έναν αντικατοπτρισμό δικών μου προσωπικών θραυσμάτων. Πολλές φορές ένιωσα σαν η Κατερίνα να είχε κοιτάξει βαθιά μέσα μου, να είχε σκαλίσει τα μύχια της ψυχής μου και να είχε ξετρυπώσει κομμάτια που είχα θάψει, ηθελημένα ή άθελά, αφήνοντάς τα εκεί ξεχασμένα για χρόνια.

Το Όλα λάθος δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με μεγάλες ανατροπές ή λογοτεχνικά τρικ. Αντίθετα, κάνει κάτι πιο δύσκολο: κοιτάζει τον άνθρωπο. Τον απλό, καθημερινό άνθρωπο. Τον κουρασμένο, τον φοβισμένο, τον πληγωμένο, τον θυμωμένο, αυτόν που κάνει λάθη, προσπαθεί, πέφτει, σηκώνεται και συνεχίζει. Μέσα από μικρές ιστορίες, η Κατερίνα Τσαμπά μιλά για σχέσεις, απώλειες, ενοχές, ανεκπλήρωτα όνειρα, αυτοεκτίμηση, δεύτερες ευκαιρίες και όλα όσα δύσκολα παραδέχεται κανείς ακόμη και στον εαυτό του.

Αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν η οικειότητα. Δεν ένιωσα ότι διάβαζα για ξένους. Ένιωσα ότι διάβαζα για εμάς, για στιγμές που έχουμε ζήσει, σκέψεις που έχουμε κάνει και πληγές που έχουμε κρύψει κάτω από το χαλί.

Η γραφή της Κατερίνας είναι απλή, άμεση και ειλικρινής. Δεν φωνάζει ούτε προσπαθεί να σε πείσει. Σε πλησιάζει διακριτικά και σου ψιθυρίζει ιστορίες γεμάτες πόνο, τρυφερότητα και μια ήσυχη αισιοδοξία, που δείχνει ότι ακόμα κι αν όλα φαίνονται λάθος, ίσως υπάρχει ελπίδα για μια νέα αρχή.

Για μένα, αυτό είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα του βιβλίου: δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις, αλλά μας θυμίζει ότι το να είμαστε άνθρωποι σημαίνει να κουβαλάμε λάθη, πληγές, απώλειες και ελπίδες.

Το Όλα λάθος είναι το πρώτο προσωπικό λογοτεχνικό έργο της Κατερίνας Τσαμπά. Αν αυτή είναι η αρχή, ανυπομονώ να δω πού θα την οδηγήσει η συνέχεια. Διότι, κλείνοντας το βιβλίο, σου μένει η αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά λάθος. Όλα, με τον δικό τους τρόπο, είναι όπως πρέπει να είναι.

Φυσικά και σας το προτείνω. Θα το βρείτε εδώ.

*H κριτική πρωτοδημοσιεύτηκε στο fractalart.gr.

*Η φωτό είναι δημιουργία Τ.Ν.