Βρε παιδιά, να σας εκμυστηρευτώ κάτι;

Έχω πολύ άγχος για το καινούργιο βιβλίο. 😟

Στο πρώτο είχα άγχος και λογικό, αν σκεφθείτε πως ήταν η πρώτη μου προσωπική συγγραφική δουλειά. Η πρώτη φορά που θα άνοιγα τα σώψυχά μου, γενικά η πρώτη φορά για όλα.

Τώρα όμως, γιατί έχω τόσο άγχος;

Ίσως φταίει που αυτή τη φορά γράφω διηγήματα, μια δύσκολη και απαιτητική μορφή. Είναι πιο αυστηρή από τη μεγάλη φόρμα. Το να συμπυκνώνεις τον λόγο δεν είναι ποτέ εύκολο, ειδικά για κάποιον σαν εμένα που δεν φημίζεται για τη λιτότητα στα λόγια. 😅

Κάθε διήγημα πρέπει να στέκεται μόνο του. Να έχει αρχή, τέλος, ρυθμό, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, ένταση και νόημα, όλα αυτά σε λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες λέξεις. Είναι μικρή φόρμα μόνο σε μέγεθος. Στις απαιτήσεις, είναι πραγματικά δύσκολη.

Ίσως όμως υπάρχει και κάτι ακόμα που με απασχολεί βαθιά…

Το πρώτο μου βιβλίο, «Ο Θεριστής τη Νύχτα», αγαπήθηκε από τους αναγνώστες με τρόπο που ακόμα με συγκινεί. Νιώθω απίστευτη χαρά και ευγνωμοσύνη γι’ αυτό. Όχι μόνο επειδή το βιβλίο μου βρήκε ανταπόκριση, αλλά γιατί ένιωσα πως όσοι το διάβασαν συνδέθηκαν πραγματικά μαζί του. Με τις ηρωίδες, την ατμόσφαιρα, τις σιωπές του, με όλα όσα έκρυβα πίσω από τις λέξεις.

Και τώρα, με αυτή την εμπειρία, έρχεται ένα νέο και πιο ουσιαστικό άγχος. Όχι το άγχος της πρώτης φοράς, αλλά της δεύτερης. Αναρωτιέμαι αν τα νέα κείμενα θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες που δικαίως έχετε πλέον. Αν θα βρείτε κάτι που να σας αγγίξει, να σας κρατήσει, να σας συγκινήσει, ώστε να πείτε στο τέλος «ναι, άξιζε και αυτό το ταξίδι».

Δεν ξέρω αν αυτό το άγχος είναι καλό ή κακό. Μάλλον είναι και τα δύο. Από τη μία με βασανίζει και με κάνει να αμφιβάλλω για κάθε πρόταση. Από την άλλη, επειδή νοιάζομαι τόσο πολύ, με αναγκάζει να είμαι πιο αυστηρή με τον εαυτό μου. Να μην επαναπαύομαι, να μην γράφω μηχανικά και να δίνω στα κείμενά μου τον χρόνο, την προσοχή και την αλήθεια που τους αξίζει.

Οπότε ναι, έχω άγχος. Πολύ. Αλλά μαζί του έχω και χαρά, και ανυπομονησία. Και εκείνο το μικρό, γλυκό σκίρτημα που νιώθει κανείς όταν κάτι καινούργιο ετοιμάζεται να βγει από το συρτάρι και να σταθεί μόνο του μπροστά στον κόσμο.

Ελπίζω πραγματικά, όταν έρθει η ώρα, να το υποδεχτείτε με την ίδια αγάπη που το έγραψα εγώ. 🖤

*Photo created by A.I.