Διαβάζοντας Το Βιβλίο Μαγειρικής του Νεκρού Συζύγου, άρχισα να βλέπω την κουζίνα μου με λίγη περισσότερη καχυποψία. Η Danielle Valentine παίρνει μια ιδιαίτερη ιδέα, που εύκολα θα μπορούσε να ξεφύγει, και τη χειρίζεται με ισορροπία, σκοτεινή διάθεση και αρκετό μαύρο χιούμορ.

Η ιστορία συνδυάζει οικογενειακά μυστικά, γαστρονομική ίντριγκα, απομνημονεύματα, συνταγές και μια απομονωμένη αγροικία όπου όλοι μοιάζουν να ξέρουν περισσότερα απ’ όσα λένε. Το μεγάλο ατού του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρά του: σκοτεινή, σχεδόν γοτθική, με μια συνεχή αίσθηση ότι κάτι παλιό, άλυτο και επικίνδυνο έχει μείνει για χρόνια κλειδωμένο στα ντουλάπια.

Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται ο γυναικείος θυμός, όχι φωναχτά ή επιτηδευμένα, αλλά υπόγεια, μέσα από γάμους, προδοσίες, φιλοδοξίες, ταπεινώσεις και οικογενειακά ψέματα. Δεν είναι τέλειο, αφού κάποιες συνταγές και εμβόλιμα στοιχεία κόβουν λίγο τη φόρα της αφήγησης, όμως τελικά ταιριάζουν με τη λογική του βιβλίου.

Ένα έξυπνο, γρήγορο και διασκεδαστικά σκοτεινό θρίλερ, για όσους αγαπούν τις ιστορίες όπου κανείς δεν είναι όσο αθώος φαίνεται και ακόμα και το πιο αθώο πιάτο μπορεί να κρύβει κάτι ύποπτο. Και, μεταξύ μας, μετά από αυτό, το «σπιτικό φαγητό» δεν ακούγεται πια τόσο καθησυχαστικό.