Δεν είναι από τα βιβλία που θα σου δώσουν κάτι για να πιαστείς. Δεν θα σε πάρει από το χέρι, δε θα σου εξηγήσει, δε θα σε παρηγορήσει. Θα σε πετάξει κατευθείαν μέσα στο θέμα. Μέσα στο επίκεντρο των γεγονότων και θα σε αφήσει να καταλάβεις μόνος σου πώς έφτασαν τα πράγματα εκεί.

Ο λόγος φυσικά για το νέο μυθιστόρημα της Selva Almada που κυκλοφορεί από εκδόσεις Κλειδάριθμος με τον τίτλο Οι Πλινθοποιοί.

Η ιστορία ξεκινά με δύο αγόρια σχεδόν νεκρά και στη συνέχεια παρακολουθούμε το τι προηγήθηκε του θανάτου τους.

Το βιβλίο στην καρδιά του αφορά μια αλυσίδα βίας που δεν σπάει ποτέ. Πηγαίνει από πατέρα σε γιο, από γενιά σε γενιά, χωρίς τέλος. Δεν υπάρχει κάποια στιγμή που αλλάζει τα πάντα, που φέρνει την καταστροφή. Τα πάντα είναι ήδη χαλασμένα εκ προοιμίου.

Η συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται να μας δώσει συμπαθητικούς χαρακτήρες. Δεν τους δικαιολογεί, αλλά ούτε και τους καταδικάζει με εύκολο τρόπο. Τους αφήνει να υπάρχουν μέσα σε έναν κόσμο που δεν τους έδωσε ποτέ άλλη επιλογή παρά να γίνουν αυτό ακριβώς που είναι. Υπάρχουν κυρίως αντρικοί χαρακτήρες, ωστόσο βρίσκουμε και γυναίκες αλλά κυρίως ως σκιές. Δεν είναι τυχαίο. Είναι μέρος της ίδιας δομής. Βρίσκονται εκεί, αντέχουν, αλλά δεν αλλάζουν τη ροή των πραγμάτων. Κι αυτό, όσο ρεαλιστικό κι αν είναι, αφήνει μια αίσθηση ασφυξίας. Σαν να μην υπάρχει κανένα αντίβαρο. Τίποτα για να φέρει την ισορροπία και την τάξη.

Η γραφή είναι κοφτή, σχεδόν στεγνή. Δεν χαϊδεύει τον αναγνώστη. Παρατηρείς τα πάντα από απόσταση, ψυχρά, χωρίς να μπορείς να επέμβεις. Από τη μία αυτό λειτουργεί αποστασιοποιητικά, από την άλλη ένιωσα πως μου στέρησε μια πιο βαθιά συναισθηματική σύνδεση.

Φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου, σου μένει μια βαριά αίσθηση στο στήθος. Δεν υπάρχει κορύφωση, δεν δίνεται λύση στο πρόβλημα. Ο κύκλος δεν κλείνει. Απλά μένεις με την βεβαιότητα πως όλα αυτά θα συνεχίσουν να συμβαίνουν, ξανά και ξανά, χωρίς κανείς να μπορεί να τα σταματήσει.

Δίκαιο; Όχι. Αληθινό; Πέρα ως πέρα.

Να το διαβάσετε! Θα το βρείτε εδώ.