Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται συζητήσεις με φίλους για τα Κανονικά Παιδιά του Δημήτρη Σίμου και καταλήγω πως δεν είναι απλώς το τελευταίο βιβλίο της σειράς. Εδώ κάτι αλλάζει, κάτι μετακινείται και λειτουργεί σε άλλο επίπεδο.

Στην πέμπτη ιστορία της σειράς Σκοτεινά Νερά, το ενδιαφέρον μεταφέρεται από το ποιος έκανε το έγκλημα στο ποιος είναι τελικά ο άνθρωπος που το ερευνά. Αυτή η επιλογή δεν είναι ούτε προφανής ούτε εύκολη για το είδος, κατά τη γνώμη μου. Όταν μειώνεις την ένταση της πλοκής, υπάρχει ο κίνδυνος να χάσεις τον αναγνώστη που θέλει γρήγορο ρυθμό και ανατροπές. Εκτός αν έχεις να του προσφέρεις κάτι πιο ουσιαστικό.

Εδώ ξεκινά το πραγματικό ενδιαφέρον. Αν κάποιος περίμενε άλλη μια περίπλοκη υπόθεση με συνεχείς ανατροπές, ίσως νιώσει ότι κάτι λείπει. Η πλοκή είναι πιο προσγειωμένη, πιο ευθεία, σχεδόν ύπουλα απλή σε σχέση με τα προηγούμενα βιβλία της σειράς. Δεν είναι αδύναμη ή χαλαρή, απλώς λιγότερο φιλόδοξη ως μηχανισμός.

Εδώ αναρωτιέμαι: ήταν πραγματικά αδυναμία ή συνειδητή επιλογή του Δημήτρη για να δώσει χώρο σε κάτι άλλο;

Πιστεύω το δεύτερο, γιατί σε αυτό το βιβλίο ο πραγματικός πυρήνας δεν είναι η υπόθεση, αλλά ο ίδιος ο αστυνόμος Καπετάνος. Εδώ ο Δημήτρης κάνει κάτι που μέχρι τώρα απέφευγε ή κρατούσε ελεγχόμενο. Τον αφήνει να λυγίσει. Όχι με υπερβολές ή θεατρικές σκηνές, αλλά τόσο ώστε να καταλάβεις ότι αυτός ο χαρακτήρας δεν είναι απλώς εργαλείο της πλοκής. Είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωπος, με βάρος, συναισθηματική και σωματική κούραση και εκκρεμότητες που δεν λύνονται απλά με μια σύλληψη.

Αυτό το άνοιγμα του χαρακτήρα ήταν τελικά που διαμόρφωσε για μένα την εμπειρία της ανάγνωσης. Δεν σε κρατάει σε αγωνία μόνο για την αλήθεια της υπόθεσης, αλλά και για το πού θα φτάσει ο ίδιος ο Καπετάνος. Όταν φτάνεις στο τέλος, σε ανταμείβει όχι μόνο με απαντήσεις στο μυστήριο, αλλά και με ένα συναίσθημα που μένει μαζί σου για μέρες.

Προσοχή! Ακολουθεί σπόιλερ. Διαβάστε με δική σας ευθύνη.

.

.

.

.

.

Το τέλος του βιβλίου ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στον αποχαιρετισμό και την οριστική παύση. Είναι σαν να λέει ο συγγραφέας «μέχρι εδώ πλήρωσες μάγκα μου», αλλά ταυτόχρονα αφήνει ένα μικρό στοιχείο για πιθανή συνέχεια.

Τέλος σπόιλερ.

Αν κάνω τον δικηγόρο του Διαβόλου στον εαυτό μου και το δω ψυχρά και με ξεκάθαρα τεχνικά κριτήρια, θα σας πω ότι δεν είναι το πιο δυνατό βιβλίο της σειράς ως προς την πλοκή. Όμως, ως εμπειρία και ως συναισθηματικό αποτύπωμα, είναι το πιο ουσιαστικό βιβλίο της σειράς με τον αστυνόμο Καπετάνο.

Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι ένα στοίχημα που ο Δημήτρης κερδίζει με διαφορά. Δεν προσπαθεί να μας εντυπωσιάσει, αλλά να μας αφήσει με εκείνη τη σιωπηλή αίσθηση ότι κάτι τελείωσε ή ίσως μόλις ξεκίνησε.

Φυσικά το προτείνω. Διαβάστε το. Θα το βρείτε εδώ.