Σκοτάδι.
Φως.
Σκοτάδι.
Φως.
Σκοτάδι.
Φως.
Σκοτάδι.

Ακουμπισμένος με την πλάτη στη μεταλλική πόρτα έπαιζε με τον αναπτήρα του.
Τον άναβε και τον έσβηνε συνέχεια, κοιτώντας την κιτρινομπλέ φλόγα που ξεπηδούσε στιγμιαία και φώτιζε το μικροσκοπικό δωμάτιο.

Σκοτάδι.
Φως.
Σκοτάδι.
Φως.

Σκληρές σκιές έντυναν τους κρύους πέτρινους τοίχους. Για δευτερόλεπτα γλύκαιναν κάτω από το κιτρινωπό λάκτισμα της φωτιάς.
Για δευτερόλεπτα μόνο.
Μετά και πάλι το σκοτάδι εισχωρούσε σε κάθε χαραμάδα, σε κάθε εσοχή και τις λείαινε. Γίνονταν ένα.
Μαύρο, πυκνό, παχύ, έρεβος.

Σκοτάδι.
Φως.

Ο χρόνος περνούσε με ταχύτητα που ο ίδιος όριζε. Άλλοτε γρήγορα, άλλοτε απελπιστικά αργά. Στο μυαλό του άκουγε τον λεπτό, εκνευριστικό ήχο του ξυπνητηριού του να χτυπάει ρυθμικά.

Τικ-τακ.
Τικ-τακ.
Τικ-τακ.

Κάθε τικ, ένα δευτερόλεπτο.
Κάθε τακ, μια ανάσα.

Τικ-τακ.
Τικ-τακ.

Κάπου μακριά, σίδερο πάνω σε σίδερο.
Βήματα.
Σταθερά. Μετρημένα.

Έβγαλε τσιγάρο από την τσέπη του. Ακόμα ένα.
Τα είχε χύμα. Χωρίς το πακέτο. Τσαλακωμένα, σπασμένα ακόμα. Τι νόημα είχε;

Το έβαλε στο στόμα.
Άναψε τον αναπτήρα.
Η άκρη του τσιγάρου έγερνε προς τα κάτω.
Σαν τους ώμους του.
Έφερε τη φλόγα κοντά.
Το άναψε.
Η πίσσα σύρριξε.
Το χαρτί άναψε.
Ο καπνός απελευθερώθηκε.
Η νικοτίνη εισχώρησε στα πνευμόνια του.

Εισπνοή.
Εκπνοή.

Σκοτάδι.
Φως.
Σκοτάδι.
Φως.

Τικ-τακ.
Τικ-τακ.

Από το μικρό παράθυρο, με τα κάγκελα, το μαύρο έγινε μωβ κι από μωβ, σκούρο γαλάζιο.
Μια φωνή ακούστηκε πίσω από την πόρτα. Ξερή. Διοικητική.

«Ετοιμάσου».

Τικ-τακ.
Κάθε τικ, δευτερόλεπτο.
Κάθε τακ, ανάσα.
Τικ-τακ.

Το γαλάζιο ξάσπρισε.
Κλειδιά που χτυπάνε.
Μέταλλο πάνω σε μέταλλο.
Κλειδαριά που στρίβει.

«Άιντε. Ήρθε η ώρα».

Έβγαλε το τσιγάρο από τα χείλη. Ήταν το μισό.
Το πέταξε στο πάτωμα.
Το άφησε να καίει.
Στράφηκε προς την στολή.
Άπλωσε τα χέρια.
Η στολή του πέρασε χαλκάδες.

«Προχώρει».

Για μια στιγμή, το φως έμεινε πίσω, να καίει στο πάτωμα του μικροσκοπικού δωματίου.
Βγήκαν έξω.
Όχι πια σκοτάδι.

Φως.
Γαλάζιο.

«Στάσου εδώ». Τον στήνει η στολή και βγάζει μαντήλι.

Αυτός τινάζει κεφάλι.
Το μαντήλι ξαναμπαίνει στην τσέπη.
Στέκεται ευθύς.
Κοιτάει ψηλά.
Τα μάτια λάμπουν γυάλινα.
Το λαρύγγι τρέμει.

Φως.
Γαλάζιο.

«Οπλίσατε».
«Σκοπεύσατε…»

Φως.
Λευκό.

Τικ-

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι δημιουργία προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης

©Γιώτα Βασιλείου, Απρίλιος 2026