Τον έψαχνα μήνες πριν τα στοιχεία με οδηγήσουν στην αποθήκη C15. Πληκτρολόγησα τον κωδικό· η πόρτα άνοιξε με έναν υπόκωφο τριγμό. Το κίτρινο φως της λάμπας τρεμόπαιξε πάνω στα λευκά πλακάκια. Η οξεία μυρωδιά του χλωρίου ακόμα πάλευε να σβήσει τη μεταλλική οσμή του μπαγιάτικου αίματος.

Αυτός ήταν εκεί. Το κάθαρμα, δεμένο πισθάγκωνα, καθόταν ξέπνοο κι αιμόφυρτο σε μια καρέκλα, με το κεφάλι πεσμένο χαμηλά στο στέρνο του.

«Βλέπω με πρόλαβαν» σχολίασα ειρωνικά.

Εκείνος δεν απάντησε, έγνεψε μόνο αργά.

Το μαχαίρι γλιστρούσε στα ιδρωμένα μου χέρια. Δεν περίμενα τόση ηρεμία από έναν ετοιμοθάνατο.

«Νόμιζες πως δεν θα σε βρω;»

Σήκωσε το κεφάλι. Το χαμόγελό του πάγωσε τον αέρα.

«Δεν με βρήκες εσύ…» ψιθύρισε. Τα σχοινιά έπεσαν αθόρυβα. Το ρεβόλβερ άστραψε στο φως. «Εγώ σε έφερα».

©Γιώτα Βασιλείου, Νοέμβριος 2025

Σημείωση: Το παρόν μικροδιήγημα αποτελεί τη συμμετοχή μου στη δράση “125 Λέξεις” στις Βραδιές Αστυνομικής Λογοτεχνίας 2025, που συνδιοργάνωσαν η Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας και το περιοδικό Αναγνώστης.