Το σαπούνι μυρίζει λεμόνι. Μια καθαρή μυρωδιά για έναν βρώμικο κόσμο.
«Τρίψε, τρίψε. Πιο δυνατά!»
Τρίβω, τρίβω, τρίβω.
Η φωνή της αδελφής έσκασε πάνω μου σαν παγωμένο νερό.
«Μετανόησε για να σωθείς».
«Δεν έκανα τίποτα…»
Ένα ράπισμα. Το σαπούνι κυλά στο πάτωμα.
«Αυτό λέτε όλες. Ώσπου να θυμηθείτε τις αμαρτίες σας».
Αμαρτία. Ένα βλέμμα. Μια αγκαλιά. Ένα παιδί που δεν πρόλαβα να κρατήσω.
Το όνομά μου έγινε αριθμός. Τα χέρια μου μηχανή.
Κάθε μέρα τρίβω. Κάθε μέρα σβήνω λίγο ακόμα.
Κάθε μέρα το νερό παγώνει, μα εγώ καίγομαι.
«Τρίψε πιο δυνατά!»
Τρίβω, τρίβω, τρίβω.
Μα το σαπούνι δεν ξεπλένει ντροπή που δεν σου ανήκει.
Ξεφλουδίζει μόνο το δέρμα, ώσπου να μη μείνει τίποτα να φωνάξει πως ήσουν κάποτε εδώ.

®Γιώτα Βασιλείου, Οκτώβριος 2025

Το παρόν μικροαφήγημα αναφέρεται στα Πλυντήρια της Μαγδαληνής (Magdalene Laundries), ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ιρλανδικής ιστορίας. Τα πλυντήρια λειτούργησαν από τον 18ο αιώνα έως και το 1996 και τα διαχειρίζονταν από καθολικές μοναχές με τη στήριξη του κράτους! Εκεί έκλειναν άγαμες μητέρες, κορίτσια που έμειναν έγκυες, θύματα βιασμού, ανυπάκουες κόρες, γυναίκες που θεωρήθηκαν ατίθασες, πολύ όμορφες ή πολύ ζωηρές. Οι γυναίκες εξαναγκάζονταν σε καταναγκαστική εργασία στα πλυντήρια χωρίς μισθό, πολλές για δεκαετίες. Χιλιάδες παιδιά τους απομακρύνθηκαν και δόθηκαν για υιοθεσία χωρίς τη συναίνεση της φυσικής τους μητέρας. Το κράτος της Ιρλανδίας ζήτησε επίσημα συγγνώμη το 2013.