Με ρωτήσατε, «πότε ξεκίνησες να γράφεις;»

Δεν ξέρω. Αλήθεια. Νομίζω από πάντα. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ξεκίνησε όλο αυτό. Ίσως όταν άκουσα για πρώτη φορά ένα παραμύθι κι ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται από αγωνία. Ή ίσως όταν είπα ψέματα τόσο πειστικά στον εαυτό μου, που σχεδόν τα πίστεψα. Μπορεί και όταν διάβασα για πρώτη φορά μόνη μου ένα βιβλίο. Γράφω όταν άρχισα να καταλαβαίνω τη δύναμη που έχει μια καλοστημένη ιστορία. 

Δεν χρειάζονται πάντα εντυπωσιακές ανατροπές. Ούτε φαντασμαγορικά τοπία ή ηρωισμοί. Μια καρέκλα στραβοτοποθετημένη σε μια άδεια κουζίνα. Ένα βλέμμα που δεν δόθηκε. Ένα «συγγνώμη» που δεν ειπώθηκε ποτέ. Μερικές φορές αυτά αρκούν. Γιατί κάθε ιστορία – ακόμα και η πιο σιωπηλή – κουβαλάει κάτι: έναν ψίθυρο, μια αλήθεια, μια εκδοχή του κόσμου όπως δεν τον είδαμε ποτέ ή δεν το φανταστήκαμε καν.

Γράφω γιατί δεν ξέρω να κάνω αλλιώς. Γράφω γιατί δεν είμαι καλή στο να τα λέω φωναχτά. Γράφω γιατί αν δεν τα βγάλω από μέσα μου, θα αρχίσουν να ψιθυρίζουν τη νύχτα, να κραυγάζουν μέσα στο μυαλό μου – και ξέρετε τι παθαίνουν όσοι ακούν φωνές… Γράφω εν τέλει γιατί – όπως λένε – αν δεν πεις εσύ την ιστορία σου, κάποιος άλλος θα τη πει για σένα… και πιστέψτε με, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα το κάνει σωστά.

Στο blog αυτό μοιράζομαι τις λέξεις που με κρατούν ξάγρυπνη μα και άλλες που με συντρόφευσαν στο κρεβάτι. Ιστορίες που άλλοτε μου χτυπούν την πόρτα αργά τη νύχτα κι άλλοτε με περιμένουν πίσω από την ουρά στο σούπερ μάρκετ. Μπορεί να είναι μυθοπλασία, μπορεί και όχι. Μπορεί να έχουν αρχή, μέση και τέλος ή να είναι απλώς ένας κόμπος στο λαιμό.

Θα τις λέω μία-μία.

Όχι βιαστικά.

Όχι με στόμφο.

Με προσοχή.

Με την επιμέλεια που αρμόζει στις λέξεις που κουβαλούν ψυχές.

Γιατί έτσι χτίζεται ένας κόσμος…

Μια ιστορία τη φορά.

©Γιώτα Βασιλείου, Μάιος 2025

Photo: AI created